Terug naar Goirle (68)

Glorie!

“My country wrong, my country right, my country!” Vrij vertaald: ‘of mijn land het goed doet of niet: mijn land is het!’ Een Engels gezegde dat natuurlijk niet alleen voor landen geldt. Je kunt het ook voor je kinderen, je politieke partij of voetbalclubje gebruiken. Maar vooral voor je geboortedorp. Goirle? Daar moeten ze dus wel van afblijven! Maar als ik voor mezelf probeer na te gaan waarom, kom ik behalve het boven genoemde gezegde nauwelijks verder. Onze ratio, althans de mijne, vertelt constant zeurend op de achtergrond dat Goirle niets bijzonders is. Erger, de gedachte dat met een andere geboorteplaats op zak mijn voorkeur dáár had gelegen is en blijft een hele ontnuchterende. (Stel je voor dat ik in Hilvarenbeek was geboren en nu in ‘de Hilverbode’ mijn ‘Terug naar Beek’ aan het ventileren was.) Ik ben dan ook al heel lang op zoek ( en ik ben verre van de enige hierin) naar de ‘glorie en het aanzien van Goirle in de wereld’. Zo, dat was weer een hele grote uitspraak over een heel klein dorp. Het wil er ook bij mij maar domweg niet in dat Goirle gewoon een dorpje in Brabant, Nederland is. Zoals er tientallen zijn in Brabant en honderden in Nederland. En terwijl ik bewust probeer om Goirle in mijn gedachten af te katten en weg te zetten als minimaal provinciaals en niet ter zake doende, is de andere helft van mijn hersenen verwoed bezig met de ‘rijke historie’ van het dorp door te ploegen op zoek naar die glorie.

Zelfs of juist met het bovenstaande in gedachten blijf ik beelden krijgen van de vele bijzonderheden waardoor Goirle zich wel degelijk onderscheidt. Zoals het feit dat er in de omgeving van Goirle al 10.000 jaar menselijke nederzettingen zijn. Glorie over al deze voorouders. Hun keuze om zich in deze streek te vestigen is voor zo’n 50% procent van de Goirlese bevolking dé – onbewuste- reden dat ze nu nog steeds in Goirle wonen. Ook heel belangrijke is ‘dat we van niets weten’. Ik vind dat eigenlijk een soort van Geuzennaam. Glorie over al die Goirlese textielarbeiders, die in de lange eeuw van 1860 naar 1960 zo strijdbaar voor hun rechten opkwamen. Ze moesten wel, maar deden het ook! Glorie over de LOG, die Goirle in de zestiger jaren op de kaart zette. Een lokale omroep was toen uniek en Goirle mocht het allemaal eens lekker uitproberen. Glorie over Pierre van Ostade, de eerste Goirlenaar die ´BN´er werd met zijn ´overvoice´ bij spelprogramma´s. Glorie over de Havep, die met de Telegraaf Nederland en met de overalls de hele wereld vanuit Goirle veroverde. ( Deze glorie geldt wat mij betreft alleen als ze écht en definitief in Goirle blijven.)  En natuurlijk glorie over alle Goirlenaren die het dorp bekend hebben gemaakt. Glorie over de familie Pelikaan, die zich in het dorp vestigde en er hun eerste tennishal  bouwden. Glorie over  Hirsch Ballin, die ons mooie dorp ook wel zag te zitten om in te wonen. Glorie over Mai Spijkers, Goirles´ bekendste uitgever. Glorie over Monique de Beer, Ireen Wüst en Grim Vuijsters.  En natuurlijk glorie over Martin van Geel en Joris Matthijssen. Vooruit, we doen er nog een keer de Irenestraat bij. Glorie over de meest oranje straat ter wereld.

Maar ik blijf het gevoel houden dat Goirle ook heel gewoon Goirle is. Een dorp als alle andere. Dat glorieuze gevoel moet ergens anders vandaan komen. Misschien van de letters in glorie en Goirle?