Dromen onder de grond

Er was eens een gezin. Ooit had papa gezegd: ‘We gaan een auto kopen. De buren hebben er een en oom Kees en tanta Ria ook, we gaan een auto kopen. Jullie mogen meekijken welke het wordt’. En er kwamen folders en het gezin bracht zelfs een bezoek aan een autoboulevard. ‘Maar eerst gaan we sparen’. Ze deden hun best, maar met name de kinderen werden allengs ongeduldiger, want het duurde en het duurde. En dus besloot papa vrouw en kinderen tegemoet te komen. Op zekere zaterdag sloeg hij het eerste paaltje om naast het huis een oprit te maken, een oprit die straks zou leiden naar de kanteldeur van een garage die er nog niet was…

Daar moest ik aan denken toen onlangs bekend werd, dat de gemeente Goirle dit jaar werk gaat maken van het Kloosterplein. Ooit hebben velen zich uitgesproken vóór een aantrekkelijke levendige kernplaats in ons dorp. Als in een droom mochten inwoners zich uitspreken over de toekomst van het Kloosterplein. Er lagen leuke ingekleurde schetsontwerpen op tafel gemaakt door mannen en vrouwen die er verstand van hadden omdat ze ervoor doorgeleerd hadden. ‘Als in een droom’, want de goede burger kreeg er geen kostenplaatje bij. Dat was er -nog- niet. Eerst maar es kiezen voor wat hun hartje begeerde. Cultureel Centrum Jan-van-Besouw stond natuurlijk al ingetekend en ook de Hovel, alleen ‘Villa Sperber’ was op de tekeningen ongewis grijs, want daar woonde mevrouw Sperber en die was duidelijk niet van plan om het pand op te geven. En dat was nog niet alles, midden op dat plein dat nog lang geen plein was, was een dunnetjes gearceerd blok getekend, voor het gemak ‘dé bank’ geheten. Iedereen werd geacht dat blok weg te denken, want anders was het niet mogelijk te dromen.

En dus droomden de geïnteresseerden zich een prachtig driehoekig plein van ‘Villa Sperber’ tot aan de ingang van de Muldersweg, een plein omzoomd door horeca-terrassen en prachtige bomen. Men fantaseerde lieflijke gazons, bloemperken en lage haagjes, zitbanken voor de vaders en moeders en speeltuig voor de kinderen, een kiosk natuurlijk en een overdekte galerij met oplichtende voetstapjes tussen Hovel en Cultureel Centrum en nog veel meer. Maar het werd stil, stiller, stilst rond dat droomplein, totdat plotseling dus gemeld werd, dat de schop de grond in gaat.

Nee, er was nog lang niet genoeg gespaard, maar wel genoeg om de riolering aan te passen, de kabels en de gas- en waterleidingen in de grond te verstoppen rond wat ooit komen zal. Dat moest beslist gemeld worden, want zo’n gedoe zal hinder opleveren, vooral verkeershinder. En dus krijgen wij in de loop van 2012 ons nieuwe gedroomde Kloosterplein, in ieder geval alvast onder de grond. En wie van plan is om nog heel lang te leven, zal misschien misschien nog meemaken, dat er iets moois zal verrijzen bóven de grond, maar dat is een verhaal voor later.