Oud-Goirlese treedt 5 september op in Jan van Besouw

Het hoofd van Henrike Brouwer is een beetje als de Korvelseweg rond spitsuur: het is er altijd gezellig druk. De oud-Goirlese is een haast peilloos diepe bron van activiteit en doet veel, héél veel. Zoals optreden. Vrijdag 5 september speelt ze haar voorstelling ‘In plaats van bloemen’ in het Jan van Besouw. Een verrassende voorstelling waarmee ze mensen hoopt te laten lachen en ontroeren.

door Matthijs Lodewijks

Op de dag van het gesprek zijn er in Brouwers huis aan de Tilburgse Capucijnenstraat nog sporen van haar 55e verjaardag, twee dagen eerder, zichtbaar. Op het kastje in de woonkamer staan kaartjes en bloemen. Haar neef Willem had een ander cadeau voor zijn tante in petto, namelijk een mail aan de redactie van deze krant. De strekking daarvan: ‘Mijn tante, Henrike Brouwer, is een creatieve duizendpoot. Ze zingt, rijmt, schrijft, danst; wat al niet. In september, even na haar verjaardag op 25 augustus, treedt ze op in het Jan van Besouw. Als cadeau wil ik haar een 'stukje' in de lokale krant geven.’

Hekel aan interviews

Nu is de Goirlese lokale krant de beroerdste niet. Maar het gaat wat ver om te beweren dat de bewuste tante meteen de keukentafel beklom voor een vreugdedans. “Ik háát het om geïnterviewd te worden. Anderen interviewen doe ik vaak en dat gaat me goed af. Maar nu gaat het over mij en dat voelt nogal onwennig.”

Eenmaal neergestreken in haar kleurrijke stadstuin, waar Soep de poes gezellig rondspookt, is van die aanvankelijke haat weinig merkbaar. Brouwer blijkt al snel een open boek. Spelend met haar roze aansteker vertelt ze uitgebreid over haar toen en nu. “Ik groeide op als nakomertje in een gezin met vier kinderen in Bladel”, opent ze. “Mijn ouders kwamen van boven de rivieren en voor de oorlog. Ze hadden beiden veel meegemaakt. Mijn emoties als kind en later als puber werden in het licht daarvan nogal eens als overdreven beschouwd. ‘Spaar je tranen maar voor als je ze echt nodig hebt’, zei mijn pa dan. Dat viel niet altijd mee voor een gevoelig kind als ik.”

Vader was buitengewoon creatief, moeder zeer muzikaal. Dat stokje heeft hun dochter van ze overgenomen. “Tijdens het afwassen speelden mijn jongste broer en ik altijd reclamespotjes na, totdat mijn pa vanuit de huiskamer sommeerde dat we stil moesten zijn. Ook maakten we samen muziek. Hij speelde piano, ik zong. Dat vond ik toen al geweldig."

Van de Kempen naar het Montmartre van Tilburg

“Van de creatieve opleidingen die ik na de havo wilde volgen moest mijn vader niets weten", gaat Brouwer verder. "Hij zei: ‘Zorg maar gewoon dat je trouwt en dat het eten op tijd klaar is.’ Als keurig opgevoede dochter deed ik dat ook op mijn 21e. Pas toen ik 27 was, leerde ik op de parttime musicalopleiding in Tilburg mijn emoties herkennen en min of meer accepteren. Erg leerzaam! Na de scheiding van mijn eerste echtgenoot ben ik in Tilburg gaan wonen.”

Met haar tweede man woonde Brouwer een kleine tien jaar in het hart van Goirle. Ook die relatie strandde, maar: “Corné is mijn beste maat. Samen hebben we twee zoons, Jules en Arthur. Hun halfbroers, de zoons uit Cornés eerste huwelijk, voelen ook nog steeds als familie. Sebastiaan, de oudste, heeft voor mijn voorstelling alle technische snufjes op zich genomen.” Corné bleef in Goirle, de kinderen pendelen van vader naar moeder. “Zelf ben ik teruggekeerd naar Tilburg, vlak bij de Korvelseweg. Ik vind het hier heerlijk. Als je in de zomer door Korvel loopt is het net of je op vakantie in het buitenland bent. Het is hier kleurrijk, levendig, divers en artistiek. Een beetje het Montmartre van Tilburg.”

Vanwege kapper Daan, sportschool Pellikaan die ze sponsort en de kinderen komt Henrike nog vaak in Goirle, de plaats waar op 5 september de première van haar voorstelling plaatsvindt. Ze vindt het zichtbaar spannend. “Als artiest ben ik het gewend om anderen in de schijnwerpers te zetten. Jarigen, jubilarissen, bruidsparen, overledenen… Nu sta ik zelf centraal en dat voelt heel anders.”

Stemmetjes en angsten

In haar nog niet helemaal uitverkochte show kruipt Brouwer in de huid van alter ego Hendrikje van Braadschoten. Net 55 geworden en zich realiserend dat het misschien te laat is om een aantal van haar jeugddromen – zoals optreden in K3 – te laten uitkomen. En dan zijn er de stemmetjes in haar hoofd, die zeggen dat ze misschien helemaal niet zo bijzonder is. Geen toeval. “Veel artiesten kampen met angsten en onzekerheid. Vaak zien we alleen de mooie kant van het entertainersleven. Creatieven hebben fantasie en een bepaalde gevoeligheid, waarmee ze enerzijds mooie dingen kunnen creëren. Anderzijds kan dat beeldende vermogen ook tegen ze werken.”

Het publiek hoeft op 5 september trouwens geen loodzware show te verwachten, verklapt Brouwer. “Ik denk dat er heus wel mensen zijn die een traantje wegpinken, maar ik laat ze ook zeker lachen. En ik relativeer veel. Je moet niet alles zo serieus nemen. Iedereen heeft problemen. We moeten er allemaal gewoon wat van zien te maken.”

Van rap tot rock

Buiten dat is er veel ruimte voor muziek, van rap tot rockballads. Grappig en gevoelig, en alles ertussenin. “Er zijn liedjes die ik eerder met pianist Jeroen Krouwels maakte en gloednieuwe nummers waarvoor ik samen met pianist Dave Hanhart ben gaan zitten. Naast Dave word ik muzikaal begeleid door bassist Jeroen van Meersbergen en Chris Grefkens. Dat is te gek! We hebben een enorme hoeveelheid tijd in de voorbereiding en visuals gestoken. Ik had helaas geen groot budget. De financiële sporen die covid achterliet zijn bijna uitgewist, maar nog niet helemaal. Het zou zo mooi zijn als deze voorstelling een succes wordt, zodat ik mijn collega’s een nette vergoeding voor hun werk kan geven. Mijn grootste angst is dat het geen vervolg krijgt. Of dat ik vlak voor de show mijn been breek. Dat zou echt iets voor mij zijn”, lacht ze.

Brouwer sluit af met een vraag. “Was ik niet heel moeilijk aan het doen over dit interview, in het begin? Ik ben best een beetje een dramaqueen, hè?” Hoe dan ook; voor een cabaretier is dat best een welkome eigenschap…

Tickets

'In plaats van bloemen’ speelt vrijdag 5 september om 20.00 uur in het Jan van Besouw. Op het moment van schrijven zijn er nog kaarten beschikbaar via www.janvanbesouw.nl.