Het komt niet zo gek vaak meer voor dat mensen dertig jaar bij dezelfde organisatie werken. Maar Anita Lemmers is minstens even trouw als haar labrador Zoef. Al sinds halverwege de nineties zorgt zij dat jongeren in en om Goirle zich gehoord en gezien voelen. En daar is ze voorlopig nog niet mee klaar.

door Matthijs Lodewijks

Voor Lemmers (62) is het glas eerder halfvol dan halfleeg, blijkt al snel, aan de kleurrijke knutseltafel van jongerencentrum Mainframe. “Het wordt een groot gemis dat dit gebouw tegen de grond gaat”, opent ze. “Er zijn verschillende ruimtes en ingangen in Mainframe, waardoor het pand veel mogelijkheden heeft. De mensen die hier gebruik van maken, hebben lekker de ruimte. En de ligging is perfect, zo centraal. Van de andere kant begrijp ik ook wel dat de gemeente andere plannen heeft met deze locatie. Het is dure grond. Het is jammer dat we weg moeten, maar in De Haspel vinden we onze plek ook wel weer. Liever dan dat ik treur, tel ik mijn zegeningen.”

Lemmers werkt bij Stichting Jong-Jongerenwerk Mainframe, zoals de organisatie voluit heet. Al een hele poos. “Na mijn studie hbo SPH begon ik in augustus 1995 bij jongerencentrum Den Beuk in Goirle – die later is opgegaan in de huidige stichting. Dat centrum was piepklein, ongeveer tien bij tien meter. In het kantoortje zat ik ingeklemd tussen mappen en meubilair. Wilde een jongere bij me aanschuiven voor een gesprek onder vier ogen, dan zaten we nog net niet op elkaars schoot.” Tegenwoordig hebben Lemmers, haar collega’s en de jongeren flink wat meer ruimte.

Rauwe randjes

Jongeren staan centraal in het werkende leven van de geboren en getogen Korvelse, al in de eerste jaren na haar afstuderen. “In het begin werkte ik vooral met jongeren met een wat rauwer randje. Zogeheten randgroepjongeren. Mensen van meestal begin twintig, die nogal eens wat middelen gebruikten die niet per se goed voor je zijn. Die kom ik nog steeds wel tegen in mijn werk, maar het is veel breder dan dat. Ik ben er voor alle jongeren die behoefte hebben aan iemand die onbevooroordeeld naar ze wil luisteren, en mee kan gaan in hun belevingswereld. Iemand van wie ze op aan kunnen en ze wat stabiliteit geeft. Zeker als ze die stabiliteit thuis níét hebben, is dat erg belangrijk.”

De gelukkig getrouwde moeder van vier kinderen, dat is inclusief labrador Zoef, is jongerenwerker en dat is iets anders dan een maatschappelijk werker. “Een maatschappelijk werker werkt op trajectbasis, met een hulpvraag als startpunt. Ik probeer te voorkomen dat die hulpvraag er komt. Hoe? Door bereikbaar te zijn voor jongeren, en naar ze te luisteren. En om te zijn op plekken waar veel jongeren zijn. Vaak is dat hier in Mainframe, maar ook op scholen en pleintjes.”

Aanwezig zijn tussen de jongeren

Vorig weekend was ze bijvoorbeeld op Goirle am See. Niet om in een dirndl pullen bier weg te werken, maar om in contact te komen met jongeren. “Daar begint het allemaal mee. Gewoon een gesprekje aanknopen met jonge mensen. Dat kan over van alles gaan: het weer, de plek waar ze zijn, de kleding die ze dragen, de muziek die ze ergens draaien. Ik merk dat jongeren daar heel positief op reageren. Ik heb in al die jaren al zó veel mooie gesprekken gevoerd. En meestal blijft het dan ook niet bij één gesprek. Langzaam maar zeker bouw je een band op, waardoor jongeren je in vertrouwen nemen en hun verhaal met je delen. Daardoor weten ze me ook beter te vinden als er iets speelt. De presentiebenadering heet dat, een theorie van onderzoeker Andries Baart. Dat houdt onder meer in dat je er voor een ander bent, hem of haar wil horen en zien en aansluiting zoekt bij zijn of haar manier van leven, zonder daarover te oordelen.”

Snel een atje trekken

Afgelopen 28 september waren er veel mensen present voor Lemmers. Die middag stonden collega’s, jongeren van vroeger en nu, familieleden en vrienden stil bij haar dertigjarig jubileum. “Het was een grote verrassing”, blikt ze terug. “Mijn man en ik waren theedrinken bij onze zoon die vlakbij woont. ‘Mam, nu even snel een atje trekken (een glas in één teug leegdrinken, red.), want je moet gaan’, zei hij. We waren nog maar net thuis of er stonden een hoop mensen op de stoep, met bloemen, toespraken, knuffels en mooie woorden. Mensen die ik heb geholpen namen het woord, dat was ongelofelijk ontroerend. Het was een prachtige dag met een lach en een traan.”

Het is duidelijk te zien wanneer je Lemmers spreekt: ze houdt van haar werk en is oprecht begaan met de jongeren met wie ze werkt. “Ik ben 62 en héél in de verte komt mijn pensioen in zicht. Nou, het is echt niet zo dat ik daarnaar uitkijk. Het liefst ga ik nóg dertig jaar door, al wordt dat misschien een beetje moeilijk. Maar mijn pensioen ga ik hier zeker halen!”

Kom in contact

Ben je een jongere en wil je in contact komen met Anita Lemmers of een collega – zomaar, of omdat het niet zo goed gaat?

De deuren van Mainframe staan voor je open, maar je kunt ook appen of chatten.

Op mainframe101.nl vind je alle contactopties.