In weer en wind, over ijzel en sneeuw

Om half vijf in de vroege ochtend kleppert de brievenbus en valt met een zachte plof de krant op de mat. Ik hoor het bijna altijd en daarna slaap ik nog een goed uur verder. De kleine verstoring van de slaap is het eerste teken van de naderende dag, het eerste teken dat de wereld nog bestaat. Je staat er zelden bij stil dat er mensen zijn die dit werk doen in weer en wind, en zeer onlangs nog over ijzel en sneeuw. Dankzij die sneeuw was de krant een keer twee uur later, en zo kon ik kennis maken met de krantenbezorger Arlette Henkes-De Busschere (73) uit de Hoogstraat, die me meteen vertelde dat ze “dit” al 29 jaar deed. Toen had ik meteen het idee: over haar ga ik schrijven, dit nachtelijk werk moet aan het daglicht treden. We wisselden contactgegevens uit.

door Ben Loonen

Een dag in het leven van …

Op dinsdag 13 januari fiets ik naar de Hoogstraat. De allerlaatste sneeuw ligt hier en daar nog als een hoopje vuil langs de kant van de weg, je zou niet geloven dat het een aantal dagen eerder een witte wereld was en dat het ‘s nachts 10 graden vroor; nu is het 10 graden boven nul. Arlette is voor mij een bekend gezicht, zie ik nu, evenals haar man Paul. Veel mensen ken je van gezicht, hun naam niet, laat staan hun achtergrond. Ik ben benieuwd naar één dag in het leven van een krantenbezorger, Arlette is bereid me daarover te vertellen. Het gaat over de bezorging van Brabants Dagblad, de Volkskrant, NRC, Trouw, De Telegraaf. In Best worden die titels om 1.00 uur opgehaald, en bezorgd bij het depot van Vekemans aan de Bergstraat, nabij de Hobbysoos en Repair Café. Arlette haalt de kranten daar op om 2.30 uur en begint dan aan de bezorging van de kranten in haar twee “wijken”: de eerste wijk bestaat uit de Kennedylaan en aanpalende hofjes/inhammen en Grobbendonck, de tweede wijk is de Kerkstraat waar sinds de ontwikkeling van het Van Besouw-terrein veel adressen zijn bijgekomen. Om 5.30 uur zit haar tocht erop, en gaat ze nog een paar uur onder zeil. Nee, ze slaapt geen gat in de dag, om 8.30 uur is ze weer present. Drie maal per week gaat ze naar de sportschool van Jan de Rooij waar ze 20 jaar gewerkt heeft tot aan haar pensioen. Haar moeder zei al: jij hebt ADHD, je kunt niet stil zitten, je bent altijd in beweging. Haar kinderen (een dochter en drie zonen) zeggen: moeder, je bent hartstikke gek. Waarom blijf je dit doen? Je houdt er toch mee op als je 75 bent? Ze trekt zich niets aan van wat haar kinderen zeggen, en of ze met 75 stopt weet ze ook nog niet. Ze doet het graag, ze is dit leven gewend. Aan de televisie mist ze niet veel, vindt ze, en om 20.00 uur kruipt ze onder de wol, want de wekker loopt al vroeg af.

Niet alleen kranten ….

Buiten de bezorging van kranten doet Arlette nog veel meer. Ze is ook al 39 jaar vrijwilliger in het Verpleeghuis, ze zingt bij Ladies First, met repetities in het Jan van Besouw op donderdag (dan ligt ze niet om acht uur in bed). Ze doet de huishouding voor haar man, en momenteel ook voor haar dochter met twee kinderen die tijdelijk op het oude nest zijn neergedaald na een verblijf in de V.S. Ze kijkt vooruit naar een cruise naar Noorwegen deze zomer. Haar huwelijksreis maakte ze ruim 45 jaar geleden naar Noorwegen, toen met de auto. Deze cruise is te zien als een vooraf op een jubileum, “nu het nog kan”. Arlette kan heus wel stil zitten en een goed boek lezen; ze schuift me Lize Spit toe: “Ik ben er niet”, de auteur die eerder een boek schreef met de titel: “Het smelt”. Dit brengt me terug naar sneeuw en ijs. Ja, bevestigt ze, sommige straten waren nagenoeg onbegaanbaar. Dan liet ze haar fiets (twee grote tassen aan de bagagedrager, een krat voorop de fiets) ergens staan en liep ze hele stukken te voet. Maar mensen waarderen het. Een adres op de Kennedylaan werd een adres op Keper en ze moest en zou binnen komen voor een kop hete koffie (naam en adres bij de redactie bekend).

Als een krant niet bezorgd kan worden laat de krant je weten: lees hem op je Smartphone. Dat kan, maar het is onvergelijkelijk met de papieren krant in je hand. Misschien ligt het aan mijn leeftijd. Maar mensen als Arlette zorgen er voor dat die wereld nog niet voorbij is. Hulde en dank!