Ooit gingen er in de politiek stemmen op om de beide wijkgebouwen De Wildacker en De Deel maar te sluiten. Er moest weer eens bezuinigd worden immers. Gelukkig is aan die (spaarzame) stemmen destijds geen gehoor gegeven. Want kijk eens hoe beide wijkgebouwen floreren. Ik praat met de bestuursleden van de Stichting Sociaal-Culturele Centra Goirle (SCCG) in een kamertje in De Wildacker met uitzicht op de ingang, en ik neem waar hoe het een voortdurend komen en gaan van deelnemers is. Gelijk bijen bij de korf. Boven zit de yoga en in de grote zaal neemt het ‘Zingen en Zo’ een aanvang. Zingen in een ontspannende sfeer met begeleiding van een pianist of accordeonist. Hé, de pianist ken ik. Dat is Ab Kroon, een van de vele vrijwilligers hier. Ab is content: de piano is vorige week gestemd.
door: Norbert de Vries
Nadruk op Wmo-activiteiten
De stichting geeft inmiddels al ruim 10 jaar leiding aan de beide wijkgebouwen. De officiële startdatum: 16 mei 2013. Eén stichting, twee locaties. Beide centra vullen elkaar perfect aan. Sterk punt van de Deel is de grote centrale ruimte, de Wildacker beschikt juist over diverse multifunctionele, kleinere ruimtes. Wat ze in elk geval gemeen hebben is de laagdrempelige toegang. Beide wijkgebouwen richten zich nadrukkelijk op het ontplooien van activiteiten in het kader van de Wmo, de wet maatschappelijke ondersteuning. Precies die Wmo-activiteiten vormen de basis van de gemeentelijke subsidiëring. Voorbeelden: Potpourri (eetproject voor senioren met een beperkt netwerk), Zingen en Zo (onder meer voor mensen met geheugenproblemen), SaZoVi (voor alleenstaande senioren), D’n Inloop (twee ochtenden per week, ‘een warme ontmoetingsplek waarbij niet de ziekte maar de mens centraal staat’), Loop ’s Binnen (potje kaarten, jeu de boules, biljart; er is een groeiende behoefte aan ‘speels’ ontmoeten), De Huiskamer (‘de gastvrouw socialiseert het samenzijn’), De GeWILde Insteek (creatieve brei- en haakkunsten; vanuit het Missiehuis komen elke week ook statushouders aanschuiven), Stoelyoga (uit proefles tijdens ZoZonZo bleek een grote behoefte te bestaan aan deze activiteit), Zomer Zonder Zorgen (voor ieder die in deze periode niet op vakantie is of kan), en Wildacker Winter Week (voorkomen van eenzaamheid). U ziet, een waaier aan activiteiten, deels in samenwerking vaak met diverse partners. En dankzij de inzet van vele vrijwilligers! Ruw geschat: tussen de 100 en 125.
Het bestuur
Ik zit aan tafel met Fons van Dijck (voorzitter), Karin Baelemans (secretaris), Ellie de Kanter (personeelszaken en Wmo), en Theo Coolen (penningmeester). Kloeke mannen en vrouwen, enthousiast en actief, maar – ook al zie je het ze niet aan – drie van hen zijn inmiddels al 75-plus. Fons: ‘We timmeren stevig aan de weg in Goirle. En dan merk je dat ook het Jan van Besouw en de Leijbron onze ideeën overnemen door in de zomermaanden activiteiten te ontwikkelen voor de inwoners die niet op vakantie kunnen gaan. Prima dat dat gebeurt! Wij zouden in de komende tijd graag ideeën voor activiteiten ontwikkelen die nieuwe doelgroepen aantrekken. Onze deuren staan wijd open voor initiatieven voor maatschappelijke participatie. Met het oog daarop is onze wens: meer jongeren in ons bestuur. Uitbreiding en verjonging van ons bestuur dus. Interesse? Mail gerust naar:
bestuur@sccgoirle.nl
De wadi
Tijdens ons gesprek komt ook de wadi ter sprake. Die komt op het grasveld vóór de Wildacker te liggen, en dat wordt betreurd. Ellie: ‘Hadden ze die wadi nu maar tien-vijftien meter verderop gelegd, want juist dat voorste stuk wordt vaak gebruikt voor onze buitenactiviteiten. We vinden het doodzonde dat het grasveld ‘verminkt’ wordt door een soort gracht. Gevolg daarvan is bijvoorbeeld ook dat de Wandelvierdaagse buiten het centrum begint en eindigt. Wij waren altijd de gastheer van de Wandelvierdaagse. Zo’n prachtig, massaal evenement moet je toch niet naar het sportpark verbannen?!’ Karin vult aan: ‘Onze mening over die wadi is niet gevraagd. Jammer. Maar misschien kan alsnog een oplossing gevonden worden door de wadi iets te verplaatsen.’
De Prinsentuin
Achter de Wildacker ligt de zogeheten Prinsentuin, genoemd naar Frans Prinsen die als vrijwilliger ongelooflijk veel gedaan heeft voor De Wildacker. Hij was ook 22 jaar lang bestuurslid. Een man van grote verdiensten dus. Theo: ‘Die tuin is een pareltje! Aangelegd met een subsidie van het Oranjefonds. Er is een podium, er is ruimte voor publiek. Daar zouden we veel meer mee kunnen doen dan nu gebeurt. Optredens van muziekgroepen en koren bijvoorbeeld. Het Wildacker-ensemble bijvoorbeeld. Een van de oprichters, in 1987, van dat ensemble was Frans Prinsen. Het ensemble repeteert sinds de coronaperiode in De Deel (want men mocht toen niet zo dicht op elkaar musiceren), maar een optreden in de Prinsentuin zou natuurlijk heel passend zijn.’
Bijenkorven
Het bestuur mag trots zijn op de resultaten die in het afgelopen decennium zijn behaald. Twee organisaties, ieder met z’n eigen cultuur, zijn probleemloos ineengevlochten. Er is nu eenheid en overzicht. Er is één hoofdbeheerder (Jan-Peter Kuppens). Hij wordt ondersteund door een tiental vrijwillige assistenten. De organisatie van beheer, zalenverhuur, logistiek, inkopen, administratie, enz. zijn nu centraal geregeld en dat leidde tot meer efficiëntie, tot meer kostenbesparing en een duidelijker gezicht naar buiten.
Wekelijks komen gemiddeld 600 gebruikers in de beide gebouwen.
De Wildacker en De Deel zijn zoemende bijenkorven. De welzijnshoning vloeit er rijkelijk.