Er zijn meerdere manieren om groepen mensen stil te krijgen. Een gezelschap van Argentijnen kun je bijvoorbeeld de verlenging van de WK-finale tegen Spanje laten zien. Onder het toeziend oog van Italiaanse obers volstaat het waarschijnlijk om ketchup over je spaghetti te gieten. En mensen uit Goirle kun je het zwijgen opleggen door in de Jan van Besouw-tuin een jonge, getalenteerde singer-songwriter met een hoed en gitaar te laten optreden. Want tijdens het optreden van Melanie Ryan, dinsdagavond, was het in de zomerse tuin even stil als in de bibliotheek aan de andere kant van de muur.

door Matthijs Lodewijks

Met het zelfvertrouwen van Madonna betrad Melanie Ryan dinsdagavond de opnieuw uitstekend gevulde Goirlese arena. Niet te verwarren met de ArenA in Amsterdam, want die is meestal aanzienlijk minder goed gevuld en daar is de akoestiek trouwens ook beduidend minder. De 27-jarige zangeres zag er prachtig uit. Alsof ze net van de filmset van een moderne westernfilm kwam lopen. Met haar cowboyhoed, bootcut jeans en top met franjes ademde ze al country voordat ze haar eerste akkoord had aangeslagen en haar eerste noot had gezongen.

Kleine verhalen

Het werd daarna alleen maar mooier. Binnen de kortste keren luisterden de bezoekers bijna ademloos naar de zangeres. Ze zong liedjes die ze zelf schreef, zoals het fraaie en breekbare ‘It still hurts’ over een verbroken relatie en haar ex die ze stiekem nog een beetje mist. En dat is ook wel de essentie van de countrymuziek. Kleine verhalen over verkeerde keuzes, iemand missen, pick-uptrucks en whisky uit Tennessee. Rijmende vertellingen, soms met een kleine snik in de stem, begeleid door open gitaarakkoorden. Liedjes zonder franje, in tegenstelling tot haar outfit.

De jonge zangeres speelde, behalve fraai eigen werk, ook covers. Zoals Desperado van The Eagles, een lied over een eenzame, trotse man die zichzelf afsluit van liefde en kwetsbaarheid. Dolly Parton kwam ook voorbij, haar muziek tenminste. “Ik wil jullie horen, Goirle!”, riep Ryan. Nou, dat 'Goirle' bewees het refrein van Partons monsterhit ‘Jolene’ goed te kennen. Niet dat dat heel moeilijk is, maar toch.

Gekwetter

Melanie Ryan was de hoofdrolspeler van een schitterend, zomers tafereel. De tuin badend in het avondlicht en af en toe een passerende huiszwaluw die, zachtjes kwetterend, de tweede stem voor zijn of haar rekening nam. Sommige mensen in het publiek vonden het ook een goed idee om zachtjes door de nummers heen te kwetteren, maar die werden al snel gecorrigeerd. Terecht, want een concert is geen kantine. Obers met volle dienbladen zorgden ervoor dat niemand hoefde te vrezen voor uitdrogingsverschijnselen.

Stil

Dat laatste was best knap, want er zaten nogal wat mensen in de tuin. Het was bijna net zo druk als een week eerder, toen het personeel een beetje werd overrompeld door de flinke toeloop. Het Jan van Besouw heeft daar snel van geleerd en aan wat knoppen gedraaid. Met als gevolg dat het dinsdagavond allemaal een stuk vlotter liep. En dat het zo goed als onmogelijk was om geen mooie avond te hebben in de tuin van het Jan van Besouw. Dat kwam grotendeels door Melanie Ryan, de charismatische zangeres die een flink aantal redelijk uitgelaten Goirlenaren stil kreeg en deels zelfs ontroerde met haar mooie liedjes. Dat doet zeker niet iedereen haar na.