Goirles publiek smult van jonge singer-songwriter

Of Goirle een beetje kan zingen? Die vraag wordt meestal beantwoord op de vrijdag van het MidZomerFestival, half juni. Neil Foreman ging op dinsdagavond 15 juli nogmaals op zoek naar het antwoord. De charismatische singer-songwriter zorgde voor stevige applauzen en fraaie samenzang in het goedgevulde cultureel centrum.

door Matthijs Lodewijks

Laten we maar meteen met de deur in huis vallen: Neil Foreman (1996, voor zover bekend geen familie van bokser George) is een uitmuntende muzikant en ademt muziek. En hij betoverde het publiek in het Jan van Besouw met zijn nummers.

Foreman was voorheen toetsenist van onder meer Jim Bakkum en Roel van Velzen. In Goirle bewees hij wel dat hij allang niet meer in de schaduw van dit duo hoeft te staan.

Het concert vond plaats in de foyer. Dat was spijtig, want buiten scheen de avondzon en het gouden uur geeft toch net iets meer kleur aan zo’n intieme show dan kunstlicht. Van de andere kant is er ook wel iets te zeggen voor de keuze van het Jan van Besouw, want de weerapps waren niet onverdeeld positief. En er zijn betere combinaties denkbaar dan regen en een elektrische piano.

Kwetsbare liedjes

Binnen was het gelukkig ook goed toeven. Foreman had weinig nodig om het publiek mee te krijgen – knap, zeker als je overwegend eigen nummers speelt. Dat lag mede aan de lichtvoetige manier waarop hij contact maakte met de zaal. Hij maakte grapjes ('Wat heerlijk dat jullie allemaal zo stil zijn'), maar toonde zich ook van zijn kwetsbare kant. Bijvoorbeeld toen hij vertelde over de oorsprong van sommige nummers. Die gingen over ouder worden, het ouder worden van ouders, vrienden die door moeilijke tijden ploeteren en liefdes die uit beeld verdwijnen.

Zijn songs deden iets; meer dan de optelsom van uitstekend keyboardspel en zuivere zang met een prettig, open stemgeluid. Vaak helder laag, maar hij maakte ook succesvolle uitstapjes naar de hogere regionen van de toonladder. De vergelijking met Freddie Mercury is misschien wat too much, maar een mespuntje MIKA was zeker te proeven. Een jonge bezoekster legde de link met Vanessa Carlton, bekend van het langeafstandslied A Thousand Miles. Daar is ook wel iets voor te zeggen. Eigenlijk kreeg het publiek heel veel voor heel weinig (lees: gratis toegang). En dat is geen slechte zomerdeal.

De liedjes waren overgoten met een zweem van melancholie en nostalgie, van de dagen die korter worden en bladeren die neerdwarrelen. Van weemoed, en van herkenbare strubbelingen. Maar dan allemaal niet te zwaar. Het is tenslotte hoogzomer en vakantietijd, ook in Goirle.

Police en The Beatles

Foreman speelde niet alleen eigen werk. Message in a bottle van The Police kwam voorbij. Geen typische coverbandversie die zo dicht mogelijk bij het origineel bleef, maar een gebalanceerde en uitgeklede ballad. Police-commissaris Sting is sowieso een inspiratiebron, vertelde de jonge maestro. Er zijn slechtere leermeesters denkbaar. Ook Norah Jones’ Don’t know why stond op de setlist. En tegen het einde: Yesterday van The Beatles, een bandje uit Liverpool. Het publiek smulde ervan en zong zelfs gewillig, en verrassend zuiver, mee. “Volgende week kom ik naar jullie luisteren", grapte de hoofdrolspeler van deze mooie avond.

Underground

Resumé: de keuze van het Jan van Besouw om Neil Foreman te boeken was een schot in de roos. Want deze jongen kan écht iets. Als er in plaats van stoelen banken stonden in de foyer, had hij het publiek daar waarschijnlijk op gekregen.

Of we nog veel van Neil Foreman gaan horen? Laten we het hopen. Àls dat zo is, kunnen de mensen die er dinsdagavond bij waren zeggen dat ze hem al kenden toen hij nog underground was. En dat is toch een leuke troef, bijvoorbeeld op Goirle Zingt in 2030.