Zeshonderd bezoekers genieten van vijftiende editie

Voor livemuziek met Pinksteren hoef je al lang niet meer naar Pinkpop. Het erf van de familie Abrahams in Goirle was op pinksterzondag opnieuw het decor van Kastanjerock. Voor het eerst sinds de start in 2011 was het festival uitverkocht.

door Matthijs Lodewijks

“Goed smeren hè, mensen!” De zangeres van rockcoverband Remain heeft eind van de middag een goed advies voor de aanwezigen die voor het podium staan. En dat advies nemen ze aan. Op deze tropische pinksterdag wordt de huid met enige regelmaat van een laagje zonnebrandcrème voorzien. En de motoriek van sommige bezoekers verraadt dat ook de keel vandaag goed wordt gesmeerd.

Remain is een blijvertje. Het vijfkoppige ensemble speelt covers van niet de minste bands als Foo Fighters, AC/DC, Fleetwood Mac en meer. En die gaan er bij het publiek in als een gekoeld drankje. Vooral in de pit – de zone vlak voor het podium – zingt en beweegt het publiek lekker mee. Wat verder naar achteren dienen de klanken vooral als achtergrondmuziek. Want Kastanjerock draait ook om bijpraten met bekenden die je al even niet meer hebt gezien. Of onbekenden die je nog nooit hebt gezien.

Muntjes voor twee euro

Het festivalterreintje oogt lekker overzichtelijk. Rechts van het podium kun je muntjes halen voor twee euro per stuk. Dat vriendelijke bedrag in combinatie met het warme weer nodigt uit tot flink hydrateren, en dat gebeurt ook. Het verzilveren van die muntjes gebeurt aan de overzijde. Ook is er nog een soort foodzone, waar het vooral druk is wanneer de zes in de klok zit. En tussen al die hotspots in staan ongeveer zeshonderd mensen, waarmee het festival voor het eerst volledig is uitverkocht. Ze zien er deze pinksterzondag op hun paasbest uit in hun zomerse tenues.

Geluidsman Hans Deliën, vriendelijk als een labrador, is duidelijk in zijn hum. Hij staat achter het mengpaneel, maar komt eigenlijk alleen in actie wanneer er tussen de optredens in pauzemuziek nodig is. “Ik ben er al vanaf het eerste jaar bij”, vertelt de 60-jarige ras-Goirlenaar. “En ik kom hier elk jaar met veel plezier. Kastanjerock betekent voor mij een mooie dag uit. Er zijn veel bezoekers die elk jaar terugkeren en het is altijd gemoedelijk. Het draait om de muziek, maar ook om gezellig bijkletsen”, zegt hij, voordat hij een frietje en frikandel krijgt aangereikt.

Al snel meldt een tweede Hans zich. Bezoeker Hans van Erven is vijf jaar ouder dan de geluidsman, en heeft – verstandig als hij is – een colaatje in de hand. “Ik ben de oom van Hans Deliën. En ik kom hier ook ieder jaar. We zijn hier altijd met familie en vrienden. Dit is echt een dagje uit voor ons. Ik vind het hier prachtig. Classic rock is echt mijn ding.”

Duiken van het podium

Gastheer Kees Abrahams is er natuurlijk ook; hij is de Jan Smeets van Kastanjerock. En dat hij geniet van de hele sfeer, is wel duidelijk. “Dit is de vijftiende keer”, vertelt hij backstage, met een biertje in de hand.” Backstage bereiden ook de bandleden van het Zuid-Hollandse Green Bay zich voor op hun show. Kees lacht. “Ik zag Green Bay vorig jaar tijdens Nirwana Tuinfeest in Lierop en was erg enthousiast. Ik had wat pilsjes op en ben na de show backstage gelopen om ze uit te nodigen voor Kastanjerock, dat is goedkoper dan via een boeker. Het was snel geregeld. En nu staan ze hier”, glundert de goedgemutste initiatiefnemer.

De mannen van de Green Day-tribute kunnen zich de eerste ontmoeting ook herinneren. Ze roepen Kees vroeg in hun set op het podium en moedigen hem aan tot een heuse stagedive. Daarvoor is het wel belangrijk dat het publiek wat dichter bij het podium komt, om een pijnlijke landing te voorkomen. Kees springt vol overtuiging en wordt op handen gedragen, letterlijk.

Een mooie dag

De Goirlese Luuk Hereijgers is met zijn twintig lentes een van de jongste bezoekers van Kastanjerock. Hij heeft een groepje leeftijdsgenoten meegenomen. Luuk geniet volop van de rockmuziek, de pilsjes en zijn vrienden die er ook zijn. “Ik kom hier sinds een jaar of vijf en het is elke keer een feestje. Mijn favoriete band is Rowwen Hèze, maar ik kan hier ook heel goed naar luisteren. Het is een mooie dag!”

Een mooie dag is het zeker; U2 had er zomaar een lied over kunnen schrijven. Festivalgangers slaan elkaar gemoedelijk op de schouders, proosten en delen hun recente belevenissen. Dat gaat tot laat op de avond zo door en de livemuziek is tot honderden meters van het erf hoorbaar, zeker wanneer het later wordt, en stiller op straat.

‘Wake me up when September ends’, zingt Green Bay. Nou, dat duurt nog even. Eerst komt er nog een lange, hopelijk stralende zomer, met leuke evenementen, fijne mensen en goede muziek. Precies zoals Kastanjerock dat al sinds 2011 is.