Natuurlijk is het nog niet voorbij, die mooie zomer. Maar aan de serie Zomeravondconcerten bij het Jan van Besouw is dinsdagavond wél een einde gekomen. Een einde dat smaakt naar meer. Net als vorig jaar zorgde De Liedjeskeuken voor een smakelijk slotakkoord en zelfs een intieme afterparty voor de fijnproevers die de laatste klanken wilden consumeren.
door Matthijs Lodewijks
De firma Buienradar kreeg dinsdag waarschijnlijk opvallend veel weervoorspellingsverzoeken uit het centrum van Goirle. Want lange tijd zag het er regenwolktechnisch nogal dreigend uit. Een paar uur voor de start nam het Jan van Besouw het besluit: we gaan naar buiten. Die keuze werd beloond: afgezien van wat drankjes die sneuvelden en de bezongen regen in Toto's Africa, bleven de planten in de binnentuin onbesproeid.
De toeschouwers – veel waren door een recente zonvakantie gebronsd als een Dries Roelvink – hadden er zin in, dat was wel duidelijk. En dat gold ook voor De Liedjeskeuken. Het wegens vakantie van een bandlid tot drietal gereduceerde kwartet maakte er weer een mooie interactieve avond van. Veel toeschouwers waren al bekend met het concept en bestelden à la carte liedjes, die keurig waren gerangschikt per genre.
AC/DC en Twarres
Franse chansons, Nederlandse meezingers, stevige rock en nog veel meer, het passeerde allemaal de revue. Highway to hell van AC/DC klonk, tot enthousiasme van de aanwezige rockfanaten – en dat waren er best veel. Ook Twarres kwam langs. Niet de twee bandleden, want die komen uit Friesland en dat zou wel ver zijn, maar hun grootste en enige hit Wêr bisto. Eigenlijk verstond bijna niemand er iets van, maar dat komt door de tekst uit de Elfstedentochtprovincie en het had niets te maken met de sterke zangkunsten van vocalist Juul Zondag.
Basket case van Green Day werd ook gespeeld. Dat lied behoort intussen tot het genre classic rock en dat is best confronterend voor de mensen die Dookie, het album met het neongroene hoesje, gevoelsmatig een paar jaar geleden uit het cd-schap van de Free Record Shop gristen.
Bijzondere toegift
De encore was misschien nog wel het mooiste. De drie muzikanten liepen, gewapend met hun instrumenten, langs groepjes aanwezigen om daar nog een verzoekje te spelen. Een soort serenade. Billy Joels Piano Man was bijvoorbeeld buitengewoon fraai en intiem en zorgde voor meerstemmig meezingen. Binnen in de foyer ging de toegift nog even door, om te voorkomen dat buurtbewoners last zouden hebben van deze zomerse joie de vivre. Al is dat laatste natuurlijk nauwelijks denkbaar, maar je weet maar nooit in deze tijden.
Gevleugeld bezoek
Op het einde kwam er zelfs nog een lokale vleermuis binnenvliegen om een toefje Liedjeskeuken mee te pikken. Na wat rondjes langs de bar verliet deze de foyer om in de nacht te verdwijnen. Uiteindelijk volgden de nog overgebleven liefhebbers dat voorbeeld. Zij kunnen terugkijken op een gedenkwaardige Zomeravond. De laatste van dit succesvolle, uitstekend bezochte seizoen, en dat is jammer. Gelukkig komen er altijd nieuwe zomers. En De Liedjeskeuken? Grote kans dat die volgend jaar ook weer op het menu staat.