De avondvierdaagse van 2026 begon zoals die van 2025 eindigde: met flink wat regendruppels. Beschermd door een modieuze poncho of een kleurrijke paraplu startten veel deelnemers aan de vierdaagse wandeltocht door Goirle. Gelukkig voor alle lopers, vrijwilligers en artiesten klaarde het op en viel de finale dit jaar níét in het water.

door Matthijs Lodewijks

Het was een flinke uitdaging om dinsdagavond, rond de start van de eerste etappe, ergens een bekende wandelaar te spotten. Tenzij je wist welk model paraplu hij of zij droeg. Want het denkbeeldige startschot was nog maar nét gegeven of het kwam al met bakken uit de hemel. Het zorgde voor een déjà vu, want tijdens de slotetappe van vorig jaar hielden de wandelaars het ook niet droog, en dat kwam echt niet alleen door de emoties van de opdoemende finish.

De buien hadden geen of nauwelijks invloed op de bui van de lopers. Vooral de basisschooljeugd uit Goirle en omstreken – een dikke drieduizend kinderen in totaal – bleek niet van suiker. Uitgelaten als jonge labradorpups huppelden de kinderen over het parcours. Ze lieten zich goed horen, bijvoorbeeld in het tunneltje onder de Turnhoutsebaan, want daar echoot het zo lekker. Collectief zorgden ze voor een aantal decibellen waar zelfs Glennis Grace in een boze bui niet aan kan tippen.

Pauze voor een plaatje

De organisatie had ook dit jaar weer mooie routes uitgestippeld. De deelnemers aan de drie en vijf kilometer liepen vooral door de bebouwde kom. De langeafstandlopers die zich aan de tien kilometer waagden kwamen wat meer op de hei en in de bossen. Dat was genieten voor de liefhebbers, en liefhebbers waren er veel. Vaak werd er even pas op de plaats gemaakt om een mooie foto te maken van een kabbelend beekje, een mooie bloem of Milan uit groep acht in Willem II-trainingspak. De oplettende wandelaar kon zelfs een heuse regenboog spotten.

Veranderingen

De mensen van de organisatie hadden wat wijzigingen doorgevoerd vergeleken met vorig jaar, het debuutjaar van het huidige bestuur. De grootste aanpassing was het invoeren van twee startwaves. Dat zie je ook bij hardloopwedstrijden, om te zorgen dat lopers van ongeveer hetzelfde niveau tegelijk starten en er niet al te veel inhaalacties nodig zijn. Nu draait het bij de vierdaagse niet hoofdzakelijk om het neerzetten van een nieuw pr of indruk maken op je Strava-volgers, maar aardig druk is het wel, zeker in het begin. Het pakte erg goed uit. Deelnemers hadden meer ruimte en konden daadwerkelijk zien waar ze liepen. Zeker toen wat later in de week de paraplu’s ingeklapt bleven.

Bloemen, kilo’s snoepgoed en Bounties

Hét hoogtepunt van de vierdaagse was natuurlijk vrijdag, de slotdag. De dag van medailles en aanmoedigende familieleden en bekenden langs de weg, die klaarstaan met bloemen met een cellofaantje erom, en kilo’s snoep. Opgetrommelde percussiebands en blaasensembles maakten de feestelijke, zelfs zomerse sfeer compleet.

Na een kleine twee uur slenteren bereikten de – door het snoepgoed om de nek – aanzienlijk in gewicht toegenomen kinderen de finish: het veld van GSBW. Daar namen ze trots hun welverdiende medaille in ontvangst. Coverband De Bounties was intussen begonnen met optreden en maakte er een feestje van. Vorig jaar stonden de muzikanten uit Rijen ook op de bühne, maar toen kregen ze niet de aandacht die ze verdienden. Dat had niets met hun podiumkunsten te maken, maar wel alles met de regen.

Terwijl de jonkies over het veld renden of meebewogen met de uiterst dansbare muziek, genoten hun ouders van een biertje. Een verdiend biertje, want we moeten niet vergeten dat ook zij de afgelopen weken heel wat kilometers verslonden, ongetwijfeld tot grote tevredenheid van hun digitale smartwatch-coaches die streven naar tienduizend stappen per dag. Dat lukte wel, ook dankzij de retourtjes naar de bar.

Feestelijk afsluiten

Emiel van Erven, bestuurslid van de Goirlese vierdaagse, genoot zichtbaar. “We kunnen terugkijken op een hele mooie editie”, zei hij. “De wijzigingen die we hebben doorgevoerd pakten goed uit. Het weer zat in het begin wel een beetje tegen. Het weer was ook vandaag wat dreigend en je moet als organisatie niet te vaak op Buienradar kijken, want dan word je helemaal gek. Gelukkig is het vanavond droog en kunnen we dit evenement feestelijk afsluiten.”

Dat laatste lukte zeker. Even verderop begonnen De Bounties aan een lange Queen-medley, en kwam ook ‘We are the champions’ nog even voorbij. De aanwezige kinderen voelden zich ook daadwerkelijk een kampioen, met hun medailles om de nek. Want ze hadden de finish toch maar mooi gehaald.