“Kijk naar de ziel van Riel” is een initiatief van een groep Rielenaren die de ambitie heeft uitgesproken om Riel van het verleden tot heden in woord en beeld voor een breed publiek onder de aandacht te brengen. Hiertoe worden zowel het Goirles Belang als Facebook (Kijk naar de ziel van Riel) en de site www.zielvanriel.nl ingezet. Wekelijks wordt de rubriek “Groeten uit Riel” gepubliceerd. In deze rubriek worden 1 of 2 foto’s geplaatst met begeleidende tekst uit diverse tijdsvakken.

Foto 1

Willem Reijnders, woonachtig op Zandeind 22 is sinds 1977 weduwnaar, als in dat jaar zijn vrouw Janeke Moeskops overlijdt. Op een jaar na hadden ze toen het gouden huwelijk mogen bereiken. Willem was toe al dik in de zeventig en kon het thuis alleen niet meer af. Jongste zoon Jan, toen 52, nam de taak van moeder over. Willem had 6 kinderen en 18 kleinkinderen. Het aantal achterkleinkinderen was niet meer om bij te houden. Op 63-jarige leeftijd achtte Willem Reijnders het tijd om te stoppen met werken. Zijn pensioen wachtte. Zoals hij zelf aangaf, hij was er eentje van ”12 ambachten en 13 ongelukken”. Op jonge leeftijd al zocht Willem zijn heil binnen de agrarische sector. Anders gezegd was hij binnen deze kringen een gewaardeerde boerenknecht. Van alles en nog wat heeft hij daarna nog om handen gehad. De bouwwereld, diverse Tilburgse aannemersbedrijven alsook de Rijense Leerindustrie maakten dankbaar gebruik van zijn diensten. Omstreeks zijn veertigste jaar zette Willem koers richting gemeente Alphen en Riel. Twintig jaar lang begeleidde hij binnen het gemeentelijke apparaat de werkelozen, die in het kader van door de overheid ingestelde ”werkverschaffingsprojecten” in Alphen en Riel tewerkgesteld werden. Een welverdiend pensioen werd na deze jaren zijn deel. Het computergestuurd tijdperk gaat wat aan Willem Reijnders voorbij. Binnen zijn noodwoning voelt hij zich het meest op zijn gemak. De opkomst van de auto heeft hij natuurlijk heel bewust meegemaakt, waar hij niet gecharmeerd van was. Het moment dat Burgemeester Huijbregts als trotse eerste autobezitter in een dure Pontiac de straten van Riel binnen reed, herinnerde hij zich als de dag van gisteren. Een fiets op rubberen banden, denderend over de Rielse keien, deed hem dan heel wat meer. Zelfs een Koninklijke trein kon hem niet bekoren. De nachtelijke tussenstop van Koningin Wilhelmina die tijd toch bijna wereldnieuws, bracht Willem Reijnders niet van zijn stuk. Het feit dat Hare Majesteit op nauwelijks 200 meter van zijn huis verwijderd, op het Riels station de nacht doorbracht, nam Willem Reijnders voor kennisgeving aan. Ook tijdens het massale uitzwaaien van de Koningin, verscheen Willem Reijnders niet op het appèl.

Foto 2

Al vijftig jaar in de noodwoning Zandeind 22, welke na de verwoesting van zijn huis in WO II, werd vanaf Kamp de Kiek naar de andere kant van het dorp getransporteerd. Nog steeds na al die tijd dus samen met zoon Jan. Zes kinderen werden in de noodwoning opgevoed. Drie kinderen per slaapkamer, het ging gemakkelijk. Op het eind van de week allemaal in dezelfde teil, want van douches had men nog niet gehoord. Willem en zoon Jan trouwens ook niet want sinds begin 90er jaren beschikken zij pas over stromend water. Een antieke pomp verrichte tot dan haar diensten. De gasoven waarop Jan zijn culinaire kunsten botviert, dient als verwarming. Het aanschaffen van een kachel of het aanleggen van centrale verwarming zou binnen het kleine huis vermoedelijk tot oververhitting leiden. En als het hard vriest, bestaat er voor Willem altijd nog een elektrisch deken. Waarschijnlijk zijn enige concessie ten aanzien van alle moderne nieuwigheden. De schuur rechts van de noodwoning was ooit varkensstal, maar niet meer als zodanig in gebruik. Meer een verzamelplaats van van alles en nog wat. En let wel het toilet is hier ook nog aanwezig, wat wel gebruikt blijft. De toiletpot is in degelijke staat. Het spoelen is echter niet eigentijds geregeld. Een emmer met water zorgt voor de handmatige doorspoelfunctie. De inpandige toiletdeur met het traditionele hartje erin duidt de functie van de toiletruimte. De schuur van nummer 22 staat nagenoeg naadloos tegen de schuur van nummer 20 aan. Er is een heel smalle ruimte, zodat je er juist tussendoor kan kijken. Het overtollig water van beide schuren belandt tussen de twee schuren in en zorgt ervoor dat het een soort van gribus is vanwege onkruid en dergelijke. Het komt de bouwkundige toestand van de schuren ook niet ten goed. Hobby’s heeft Willem Reijnders er altijd wel op nagehouden. Op het allereerste voetbalveld waarover de voetbalclub Riel jaren geleden de beschikking kreeg bewees Willem Reijnders een zeer verdienstelijk doelman te zijn. Na zijn actieve voetballoopbaan trad Willem aan tot de scheidsrechterlijke kringen. Ook als lid van de Handboogclub gaf Willem Reijnders over een sportieve inslag te beschikken. Veel van zijn pijlen troffen doel. Of in de Harmoniezaal of op de buitenbanen van de Heidehoeve. Samen met buurman Jan Havermans ook actief op het groene laken bij ”De Kroonspelers”. Tot zijn 91-ste maakte hij zijn caramboles in het libre. Toen al iets slecht ter been, diende hij de keu definitief op te bergen.