“Kijk naar de ziel van Riel” is een initiatief van een groep Rielenaren die de ambitie heeft uitgesproken om Riel van het verleden tot heden in woord en beeld voor een breed publiek onder de aandacht te brengen. Hiertoe worden zowel het Goirles Belang als Facebook (Kijk naar de ziel van Riel) en de site www.zielvanriel.nl ingezet. Wekelijks wordt de rubriek “Groeten uit Riel” gepubliceerd. In deze rubriek worden 1 of 2 foto’s geplaatst met begeleidende tekst uit diverse tijdsvakken.

Foto 1

In de 2de Wereldoorlog was het armoede. De Duitsers namen een varken in beslag, op zondag kregen de kinderen een half ei. In de oorlog bleek op Zandeind 30 de kelder ook te zwak om als schuilkelder te kunnen dienen. Bij een bombardement moesten ze dan een paar huizen verderop naar binnen. Het nabijgelegen Bels Lijntje werd ook getroffen, zo ook aan de overzijde nummer 22. Jan Schellekens kreeg op relatief jonge leeftijd gewrichtsproblemen waarna de dokter adviseerde om veel groenten te eten. Echter bleven deze klachten hem gedurende het leven achtervolgen. Ook vlak na de oorlog was welvaart niet vanzelfsprekend. Jan vertelde dat als ze op familiebezoek in Tilburg wilden ze te voet moesten. Op school kregen ze een keer een sinaasappel wat ze erg bijzonder vonden. Na vijf klassen lagere school ging Jan werken als boerenknecht. De vader van Jan kon in de winter iets bijverdienen door op wegen sneeuw te ruimen. Deze situatie veranderde na de Tweede Wereldoorlog met de komst van het Marshallplan: een financieel plan om de wederopbouw te verzorgen. Met de hongerwinter in gedachte kreeg de agrarische sector een voorkeurspositie om herhaling te voorkomen. De vraag naar eieren steeg en de voorlichtingsdienst zei dat men grote kippenhokken kon laten bouwen. In Chaam was een timmerbedrijf dat in 1 dag een kippenhok plaatste, en zo ook bij Willem Schellekens op Zandeind 30. De medewerkers zetten middels een rechthoek betonnen sloffen op de grond, waarna daarop houten schotjes bevestigd werden en aan de voorzijde een ingenieuze raampartij. Toen na de Marshallhulp in de eind 40er, begin 50er jaren in de twintigste eeuw de EEG actief werd, hield Nederland de agrarische voorkeurspositie in stand. Boeren konden moderner bouwen dankzij forse subsidies, WIR-premie, belastingvrije diesel, McSharry-premie op graanproductie om maar wat te noemen.

Foto 2

In de jaren 50 van de vorige eeuw maakten de Zandeind-boerenjongeren kennis met de moderne tijd. Op zaterdagavond gingen ze naar de Bonte Os in Baarle-Nassau waar werd ge-rock-en-rold door kleurlingen met een danspartner in pettycoat. In de kerk in Riel sprak de pastoor vermanend: men noemt geen koe bont, waarna de belangstelling voor de Bonten Os erg toenam. Later gingen boerenzoons op zondagmiddag dansen en zaten ze op zondagavond op het Zandeind bij ‘’Café Wieske’’. Omdat moeder Martina n 1969 een herseninfarct had opgelopen waardoor ze minder mobiel was deed vader Willem het huishouden onder toeziend oog van moeder Martina. Hij kon goed nasi klaarmaken en zei gekscherend dat hij naar de huishoudschool was geweest. Het gezin Schellekens was zeer gastvrij en regelmatig konden passanten aanschuiven aan de dis en dan kwamen zij niets tekort. Een welkome gast in de jaren 50 was Joan Potjes, eigenlijk heette hij Jan Berends. Hij woonde in Tilburg maar trok met een pony kar door het zuiden van Noord Brabant met potten en gietijzeren pannen waar zand in bleek te zitten. Tegen de avond liet hij de pony en handelswaar bij een boer achter en ging met de bus naar huis. De volgende dag trok hij weer verder. Later werd de marskramerij moderner voortgezet door Victor van Disseldorp die met een busje rondreed. Hij dronk graag koffie bij boeren en vertelde koddige verhalen. Een volgende stap op Zandeind 30 was dat het kippenhok in 1972 plaats moest maken voor een ligboxenkoeienstal en Jan werd professioneel melkveehouder.