“Kijk naar de ziel van Riel” is een initiatief van een groep Rielenaren die de ambitie heeft uitgesproken om Riel van het verleden tot heden in woord en beeld voor een breed publiek onder de aandacht te brengen. Hiertoe worden zowel het Goirles Belang als Facebook (Kijk naar de ziel van Riel) en de site www.zielvanriel.nl ingezet. Wekelijks wordt de rubriek “Groeten uit Riel” gepubliceerd. In deze rubriek worden 1 of 2 foto’s geplaatst met begeleidende tekst uit diverse tijdsvakken.

Foto 1

Op Zandeind 1, de wachtpost nummer 8, kwam niet alleen gedurende ruim honderd jaar de locomotief met wagons voorbij. Er kwam meer voorbij, zoals het huwelijk van de kinderen. In 1953 gold dat voor dochter Ria die trouwt met Wim Kersten. Herinneringen van de zestiger en zeventiger jaren van de twintigste eeuw komen voorbij. Het spoorweghuis bij de wegovergang stond er wat eenzaam bij. Op een heuvel stond het huis en rondom: de straat, de spoorrails en de tuin die naar achteren uit liep in een punt. Er waren geen naaste buren en het was er relatief stil. Tegen het huis stonden een paar banken en als je daar op zat, was het bijna een verrassing als er iemand voorbij fietste. De molen om de hoek was een leuke vorm van vertier. Diverse kinderen speelden daar. Wieken had de molen al lang niet meer en de molen raakte door de jaren heen in verval. De trap van hout ging met de jaren meer kraken onder de voeten. Er werd ook gewaarschuwd om niet meer in de molen te gaan en de spelende kinderen zagen zelf ook wel dat de molen op instorten stond in die periode en soms viel er ook wel iets naar beneden, maar spannend was het wel natuurlijk. Herkenbaar voor kinderen in de puberteit, een keertje roken, meestal van de sigaretten die zonder verpakking in een glas gereed stonden bij een verjaardag en daarna in de drankenkast verdwenen. Een alternatief was een sigaar of een pijp. Opa wilde die wel eens beschikbaar stellen. Goed inhaleren, één keer. En dan ging je over je nek. Opa Cees en oma Reijnders-Haneveer, ontvangen vaak de kinderen en kleinkinderen op de zondagmiddag. Deze werden als gezellig ervaren. Voor iedereen zijn of haar eigen natje en droogje.

Foto 2

Dat vertaalde zich in huize Reijnders, voor een paar ooms met een borreltje. Oma nam de kleinkinderen apart en je kon dan kiezen uit wat lekkers. Dat lekkers bestond uit de erg lekkere gazeuse frisdrank: de gele of de rode kleur. Het was natuurlijk kiezen, want thuis waren het alleen de reguliere frisdranken als cola, limonade en 7-up en de keuze van de gazeuse, die waren beiden even lekker en dus moeilijk te kiezen. Wat nog meer werd aangeboden, waren de gesuikerde “halve maantjes bonbon” met fruitsmaak citroen of sinaasappel. De chocolade bonbons waren van een andere orde en alleen voor de volwassenen bestemd. Peter, een van de kinderen van dochter Toos van Cees Reijnders en Fien Haneveer was de enige die nog in Riel gewerkt had, namelijk als logistiek medewerker bij Sigma op het industrieterrein. Sigma produceerde sportschoenen, droeg onder andere het merk New Balance. Peter had als een van de oudste kleinkinderen ook nog mooie herinneringen aan de zestiger en zeventiger jaren. Als er onder andere gelogeerd werd bij opa en oma. Opa werd veel geholpen bij het werken in de tuin. Opa had een groot stuk land achter het spoorhuis, langs het spoor. Daarop verbouwde hij onder andere aardappelen en doperwtjes. Bij het aardappelen rooien gebruikte opa een oude step om een mand op te zetten, die dan vol met aardappelen naar het schuurtje gebracht werd. Tweemaal per dag kwam de dieseltrein Tilburg naar Turnhout langs. Oma zorgde er dan voor dat de op dat moment logees in huis zeker niet in de buurt van het spoor kwamen. Het was een kwestie van boven op de berg bij het huis blijven en aan de kant van het spoor toe kijken. Voor de kinderen was het natuurlijk een van de hoogtepunten van de dag als de trein passeerde.