“Kijk naar de ziel van Riel” is een initiatief van een groep Rielenaren die de ambitie heeft uitgesproken om Riel van het verleden tot heden in woord en beeld voor een breed publiek onder de aandacht te brengen. Hiertoe worden zowel het Goirles Belang als Facebook (Kijk naar de ziel van Riel) en de site www.zielvanriel.nl ingezet. Wekelijks wordt de rubriek “Groeten uit Riel” gepubliceerd. In deze rubriek worden 1 of 2 foto’s geplaatst met begeleidende tekst uit diverse tijdsvakken.

Foto 1

Langs het spoor stonden allerlei struiken waaronder bramen en fluitjeshoutstruiken. Omdat de echte naam niet bekend was, werden die struiken toen zo genoemd. Jan, het vierde kind van Cees en Fien Reijnders-Haneveer sneed van dat hout “fluitjes” voor de kinderen, die bij hun grootouders op bezoek waren. Op die fluitjes konden de kinderen allerlei soorten geluiden maken, maar vooral herrie, iets wat opa niet erg kon waarderen. Opa kwam dan ook heel boos naar buiten en zei dat de kleinkinderen op moesten houden met die herrie en dat lawaai. Ook het gooien met kiezelsteentjes vanuit het spoor in opa zijn tuin werd niet in dank afgenomen. Het spelen op en rond de heuvel, waar het spoorhuisje op stond, werd prima gedoogd en was dan ook voor iedereen gezellig. De belangrijkste kamer in huis was de huiskamer, maar daar mocht je eigenlijk niet komen, als goed gebruik in die tijd. Alleen voor speciale bijeenkomsten, zoals bijvoorbeeld na de zondagse mis. De logeerkamer liet ook een indruk achter, slapen in een donkerbruin bed. De kamer had verder een kast met spiegel met een ongeveer 60 centimeter grote gondel uit Venetië. Op de slaapkamer hing altijd een speciale geur van boenwas of iets dergelijks. Oma was altijd bezig in en om het huis met schoonmaken, of vegen of andere huishoudelijke karweitjes. En koken was ook een heel belangrijke bezigheid. Ze wilde er altijd zeker van zijn dat het gezin c.q. kleinkinderen voldoende te eten had. De zondagse bijeenkomsten waren er meer gezinnen op bezoek bij opa en oma, wat altijd voor een gezellige boel zorgde. Buiten spelen zoals onder andere rond het huis hardlopen en van de trap lopen en springen. Pa Cees Reijnders was op enig moment ook bij de nieuwe melkfabriek gaan werken aan de overkant, geïllustreerd met een foto van Piet met moeder en zus Okkie.

Foto 2

In de grote vakantie was het echt vakantie, geen vaste verplichting zoals naar school gaan. Maar echt vrij zijn was er ook niet bij. De werktijd, zoals dat genoemd werd, stond voor de deur. Dat hield in groenten schoonmaken, voor de wek en pa helpen op het land. Voer voor de kippen en konijnen zoeken en dergelijke. Maar spelen was ook toegestaan. Steppen om de beurt, want er was maar één step. Later kwam er een step met luchtbanden en dan vlogen de kinderen over straat. Wippen vormde ook onderdeel van de activiteiten. Dat gebeurde met een zelfgemaakte wip van twee planken over de sloot. Landje veroveren, over de rails lopen en keilen met steentjes. Zondagsavonds met de buurtkinderen touwtje springen. Ook kleine diertjes vangen en begraven en het grafje versieren met mooie steentjes van het spoor. Op zaterdag ging je in bad. Buiten in een teil in de hoek van het huis, daar was alles begroeid, want niemand mocht het zien natuurlijk. Was iedereen in bad geweest, dan werden met het badwater, de stoepen geschuurd. Niets mocht verloren gaan. Op Zondag soms met de fiets naar grootouders Haneveer in Baarle-Nassau. Stiekem bij opa en oma druiven en perziken plukken. Maar als opa het zag riep hij :”pas op voor de hond want ik laat hem los” en de hond was niet voor de poes, om het zo te formuleren. Een andere bestemming op zondag was opa en oma Reijnders aan het Kerkeind B59 in Riel. Spelen in het prieeltje en opa plukte bessen of knoesels voor de kleinkinderen. Maar oma mocht dat niet zien want dan werd ze kwaad. Ze was ook heel zuinig. Op de WC had ze kalenderblaadjes opgehangen en er mocht er maar eentje van gebruikt worden. Oma had ook een winkeltje in de huiskamer. Ze verkocht kaarten, rookgerei en snoep. Maar een snoepje kon er zelden van af. Het groot en het klein wisselden elkaar af bij Wachtpost 8. In 1967 rukte de Rielse Harmonie uit om 100 jaar Bels Lijntje luister bij te zetten. En we waren ook nog niet vergeten dat Koningin Wilhelmina in 1935 in de treinwagon, tijdens de stop, bij het Riels Station logeerde.