“Kijk naar de ziel van Riel” is een initiatief van een groep Rielenaren die de ambitie heeft uitgesproken om Riel van het verleden tot heden in woord en beeld voor een breed publiek onder de aandacht te brengen. Hiertoe worden zowel het Goirles Belang als Facebook (Kijk naar de ziel van Riel) en de site www.zielvanriel.nl ingezet. Wekelijks wordt de rubriek “Groeten uit Riel” gepubliceerd. In deze rubriek worden 1 of 2 foto’s geplaatst met begeleidende tekst uit diverse tijdsvakken.

Foto 1

Ontwikkelingen komen voorbij, maar ook tradities dienen in ere te blijven en gememoreerd te worden. Wim van Wezel uit Goirle, een bekend ruiter in de regio, mocht een paard rijden van Sebastiaan Schellekens om concoursen te rijden. Sebastiaan, als een van de eerste eigenaren, had inmiddels ook al een ander vervoermiddel, namelijk een tractor met ijzeren banden. Ondanks de mechanisatie, bleef Sebastiaan ook altijd een paardenman. Een jaarlijkse traditie toen was rond Koninginnedag de koeien naar buiten. Er vond vervolgens een grote voorjaarsschoonmaak plaats. De stal werd in de week gezet, hogedrukreiniger had je toen namelijk niet. De koeien gingen dan van Zandeind 38 naar de Mariahoeve. Dat transport ging als volgt. Vier koeien naast elkaar. De vier koeien werden door middel van zogenaamde, c.q. zo genoemde muntels aan elkaar ‘geknoopt’, met een bussel gras als veiligheidsmiddel. Wanner de koeien in de wei arriveerden, kon men door het verwijderen van de bussel gras de koeien losmaken. Een vernuftig en tevens eenvoudig systeem. Ieder adres op het Zandeind had de eigen ervaringen. Zij die eind 50er jaren of eerder geboren zijn, kunnen het zich nog goed herinneren. Het was in 1963 een strenge winter en er viel sneeuw wat je daarna niet vaak meer meemaakte. Het leek als kind wel 50 cm hoog. Zoveel sneeuw. Op het Zandeind gingen ze daar creatief mee om. De sneeuw werd niet verwijderd zoals heden ten dage binnen een paar uur of binnen het etmaal. Nee de sneeuw bleef liggen, die werd flink aangetrapt tot een glijbaan. Hierop ging men glijden en dat werd dan ‘slipperen’ genoemd, van Zandeind 38 tot aan Zandeind 37, bij toenmalig bewoner ome Jan Huijbregts, zo lang was die glijbaan toen. En dan was men op die hoek al gauw met een achttiental kinderen, van de familie Huijbregts, Schellekens en van Beek.

Foto 2

Voor de kinderen van de boeren van het Zandeind was het natuurlijk ook thuis helpen en ondersteunen. Laat niet onverlet dat voor de nieuwste generaties vanaf de 50er jaren er ook nog andere tijdsinvulling was en dus ook voor de nieuwste generatie Schellekens van Zandeind 38, Wilhelmien, Wil, Nelly, Clazien, Noud en Frans. Het was een rijke jeugd te noemen, kinderen speelden met elkaar en met de gezinnen in de directe omgeving op het Zandeind, onder andere de familie van Beek, de familie Huijbregts. Een van de spelletjes was het ‘buske schoppen’. Er werd verzameld bij Zandeind 37, aan de spie bij de familie Huijbregts. Er stond een buske (conservenblik) midden op de weg. Een kind bleef bij het buske en ging aftellen. Dat gaf de andere kinderen de gelegenheid om zich te verstoppen. En dan was het de kunst om voor hen die zich verstopt hadden om het buske weg te trappen. Als dat lukte, dan moest het buske weer op zijn plek en de kinderen konden zich weer verstoppen. En zo door dus. Gouden bruiloften waren in die tijd speciaal. De straten werden versierd met kerstbomen en versierselen, zoals vaak papieren bloemen. Vaak nog van het adres van het paar tot aan de kerk. Het buurtschap, in dit geval Spagoza (Spaanse Hoek – Goorweg – Zandeind) organiseerde dan een buurtfeest. Een van de vele schuren werd dan geheel opgetuigd voor het feest en volledig georganiseerd door het buurtschap. De revenuen waren dan ook voor de kas van het buurtschap. Een extra herinnering is nog gekostumeerd voetbal bij de gouden bruiloft van Kees Verhoeven-Steijaert. Het potje voetbal vond plaats op de dries, het aanpalend stuk grond achter de boerderij. Het meestal grazende paard en of ander vee mocht dan even plaats maken. Kinderen van Zandeind 38 waren snel zelfstandig in de zin, zelf naar school wandelen, werden niet naar school gebracht. In de middagpauze niet terug naar huis om te lunchen, maar dan bij Ome Drik Vermeulen en tante Marie lunchen. En ’s middags weer na het luiden van schoolbel retour naar het Zandeind en dat vaak in grote getale. De kinderen groeien op en zoals te doen gebruikelijk in het (boeren)bedrijf thuis, werd er dus ook verwacht een helpende hand te bieden. Onder andere jaarlijks een repeterende activiteit was alle deuren, houten delen, hooivensters voorzien van een carboleum laag. Aan de kant van Schellekens ook de houten tussenwand als erfafscheiding, aan de kant van Koos van Beek was het een houten wand van de graanschuur.