Niet héél werkend Nederland ziet de maandag als een feestje. Wouter van Haaren had op maandag 9 maart wél iets te vieren. Die dag werkte hij op de kop af veertig jaar bij Keurslagerij Van Hest aan de Tilburgseweg in Goirle. Het leverde hem taart, talloze knuffels en felicitaties op. En ook nog twee miljoen views op social media.

door Matthijs Lodewijks

De donderdag na het jubileum van Wouter (57) zal niet de boeken in gaan als zijn productiefste dag ooit. Om tien uur komt het Goirles Belang op de koffie, gevolgd door het Brabants Dagblad. En in de middag schuift ook Omroep Brabant nog gezellig aan. Allemaal om dezelfde reden: redacteuren zagen de video op Instagram of TikTok waarin Wouter zichtbaar geëmotioneerd een fototaart ontvangt van zijn trotse baas Paul Brands.

Twee miljoen views

Er waren wel meer mensen die die video zagen. “De video is meer dan twee miljoen keer bekeken”, weet Gijs Brands, medewerker en tegelijkertijd socialmediagoeroe van Van Hest. Daar zijn heel wat zelfbenoemde influencers jaloers op. Het gaat misschien wat ver om Wouter nu een bekende Nederlander te noemen, maar het regende behalve gehaktballen ook leuke reacties op zijn werk, naar aanleiding van de feestelijke video.

Wouter, die het syndroom van Down heeft, heeft duidelijk zin in deze mediadag. Misschien een héél klein beetje nerveus, maar met twinkelende ogen en een brede glimlach vertelt hij zijn verhaal in de kantine aan de achterzijde van het slagerspand. Zijn collega’s drinken intussen een kop koffie of lepelen een bakje yoghurt leeg. Of geven Wouter een liefdevol zetje als hij even niet zo goed uit zijn woorden komt. Dat gebeurt trouwens niet zo vaak.

Spekblokjes snijden en gehaktballen draaien

Wouter is een echte Tilburger. Hij woont nu bij De Grebbe in De Blaak, samen met ongeveer tien andere volwassenen met een verstandelijke beperking. Hij groeide op in een gezin met drie zussen en twee broers, allemaal ouder. Dus aan mensen om zich heen is hij wel gewend.

In Goirle heeft hij nooit gewoond, maar je kunt best zeggen dat het zijn tweede huis is. Hij werkt namelijk al vanaf 1986 in het dorp, bij Van Hest dus. Hij was zeventien toen hij begon. “Via een kennis van mijn moeder leerde ik Van Hest kennen”, vertelt hij. “Ik begon hier met een paar uurtjes per week, op woensdagmiddag. Vooral spekblokjes snijden. En nu werk ik hier nog steeds. Het is hartstikke leuk, maar dat moet ik natuurlijk ook wel zeggen, want Paul zit hier nu aan tafel”, lacht hij.

Behalve spekblokjes snijden heeft Wouter ook heel veel gehaktballen gedraaid. “Dat vond ik superleuk om te doen. Het gaat nu allemaal met de machine, maar vroeger deed ik het met de hand. Ik had een speciale techniek om dat te doen en de ballen waren echt lekker. Maar dat zijn ze nu nog steeds, hoor. Ik ben misschien een beetje partijdig omdat ik hier werk, maar het is echt zo.”

Goed in de spoelkeuken, maar ook in pauzeren

Nu werkt Wouter vooral in de spoelkeuken. Hij zorgt dat alles schoon is. En dat doet hij hartstikke goed, vult een pauzerende collega aan: “Als Wouter naar huis gaat, is alles klaar en perfect in orde.” Wouter steekt het compliment graag in zijn zak. “De spoelkeuken is mijn domein. Ik weet er alles te staan.”

Volgens zijn baas Paul heeft de jubilaris trouwens nog wel meer kwaliteiten. “Wouter is ook héél goed in pauzeren.” Dat beaamt Wouter meteen. “Gezellig, koffiedrinken en over koetjes en kalfjes praten met collega’s om me heen. Mannen en vrouwen, alles door elkaar. Ze zijn allemaal even leuk.”

Het veld op bij Willem II

Op maandag gaat het in de kantine vaak over Willem II, want dat is Wouters clubje. Hij heeft een seizoenskaart en moedigt de tricolores elke twee weken fanatiek aan. “Als Willem II verloren heeft, plagen mijn collega’s weleens een beetje. Ik vermoed dat niet iedereen hier voor Willem II is. Maar ik wel. Ik zat vroeger op de Kingside, tussen de harde kern. Nu niet meer. Die mensen zingen veel, en dat vind ik mooi, maar ze worden soms ook boos als Willem II verliest. Ik word ook weleens boos als Willem II niet zo goed speelt, maar dan laat ik dat niet zo goed merken.” Wouter wil de spelers van zijn club best een goed advies geven, voor het geval ze dit lezen: “Probeer wat vaker te winnen, dat is beter voor mijn humeur.”

Ontslagen

Wouter zit nu in een wat gemoedelijker vak. Eén keer mocht hij zelfs het veld op. “Ik mocht een keer een training bijwonen, samen met de vrouw van Paul. Dat was heel leuk om mee te maken. Ik mocht ook nog even met de trainer praten. Niet veel later was hij ontslagen, maar ik denk niet dat dat door mij kwam.”

Van stevig aanpakken is Wouter niet vies. Behalve bij Van Hest werkt Wouter ook bij het Jan van Besouw in Goirle. “Daar maak ik op woensdagochtend tafeltjes schoon als mensen weg zijn. En op vrijdag veeg ik de vloer bij een makelaarskantoor in Tilburg.”

Zonnetje in huis

Na een gesprek met de Tilburgse vijftiger is je humeur gegarandeerd beter. Hij is duidelijk graag onder de mensen en fleurt zijn omgeving op met zijn eerlijkheid en ontwapenende voorkomen. “Wouter is een hele goeie om erbij te hebben”, zegt Paul Brands. “Hij straalt een hele fijne energie uit. Mensen reageren erg positief op hem en hij brengt vrolijkheid. Ja, je kunt wel zeggen dat hij ons zonnetje in huis is. Al hebben we er hier meer.”

Hoe energiek en jeugdig Wouter ook oogt; zijn leeftijd begint wel mee te spelen. “Ik weet niet of ik mijn vijftigjarig jubileum hier haal. Ik ben na het werken echt wel moe en soms vind ik het eigenlijk wel welletjes geweest. Af en toe is het best wel zwaar”, geeft hij toe. “We zien wel hoelang ik het nog volhoud.”

Applaus

Maar zijn veertigjarig dienstverband en alle feestelijkheden eromheen? Dat neemt niemand hem meer af. De lichtjes in zijn ogen gaan nog nét iets feller branden als hij daarover vertelt. “Ik had echt wel in de gaten dat mijn collega’s iets van plan waren, want Gijs was mij aan het filmen. Toen ging de kantinedeur open en kwam die taart. En al mijn collega’s gingen voor me klappen en zingen. Het zijn fantastische mensen.”

Hij richt zich tot zijn collega’s in de kantine. “Applausje voor jezelf!” Daar geven ze gehoor aan. Maar ze applaudisseren ook voor Wouter. Voor hun altijd opgewekte collega, die al veertig jaar straalt bij Van Hest.