Marjo en Bert zijn 1 augustus 1985 op weg naar hun vakantiebestemming in in Zuid-Frankrijk. Maar dan slaat het noodlot keihard toe. Plots werd de lucht inktzwart. Het wegdek leek op een snel stromende rivier. Wellicht was de aquaplaning de oorzaak van een dramatische botsing. Vooral de 28 jarige Marjo was er zeer slecht aan toe. Met een ambulance werd zij met spoed naar het hospitaal overgebracht. Haar zicht was totaal weg en fysiek waren de breuken en beschadigingen zó heftig, dat Bert foto’s moest aanleveren om de herkenbaarheid van haar gelaat door de medische ingrepen weer enigszins in model te krijgen. ”Ik vond het verschrikkelijk dat ik geen klok meer kon lezen”, herinnert Marjo zich maar al te best. “Toch was ik erg blij om geholpen te worden.” immers, “Het leven is te mooi om het niet te leven”, is mijn visie. “Zeker omdat ik graag ons zoontje van acht maanden wilde op zien groeien. Gelukkig kregen wij later ook nog twee prachtige dochters. Alle kinderen zijn inmiddels gezond en wel het huis weer uit. Mede dankzij de fantastische ondersteuning van Bert en heel veel andere mensen -en ondanks de blindheid- sta ik nu veertig jaar later met heel veel passie en plezier in mijn leven”.
Door Nico de Beer
Marjo en Bert “vonden” elkaar op de universiteit in Nijmegen. Marjo studeerde daar Nederlandse taal en letterkunde, Bert studeerde Nederlands recht. Dat ze in Goirle terecht kwamen was puur toeval. “Tijdens een gezellig fietstochtje kwamen we uit aan de Frankische Driehoek. Die huurhuizen daar voldeden toentertijd perfect aan onze verwachtingen. Natuurlijk mag je het niet vergelijken met ons droomhuis aan het Molenpark waar we nu wonen”, lacht Marjo.
“Mens tussen de mensen geeft zin aan je bestaan en de zon schijnt ook voor mij. Ik zie hem niet, maar kan hem wel voelen”.
Hoe poëtisch kun je het hebben. Met deze alleszeggende zin, slaat Marjo respectvol de spijker op zijn kop. Nog geen jaar na het verkeersongeval pakte Marjo haar levensdraad daadwerkelijk op. Zij stond weer 100% klaar voor een uitstekende zorg voor hun zoontje. Zeker niet onbelangrijk is dat er een tandem werd aangeschaft voor het gezinnetje. Dat was echt genieten. Dagelijks staat er ook een mooie wandeling op het programma, iets wat de Goirlese diehard nog altijd met plezier doet.
“Bert vertelt dan alles wat hij ziet zodat ik me de omgeving goed kan verbeelden. Ja, zelfs als er een huis in de buurt verbouwd wordt, kan ik met gepaste belangstelling uitstekend het verloop volgen. Ook de eerste blindengeleidehond die ik kreeg was werkelijk een aangename verademing. Het is voor leken haast niet te bevatten wat een hulphond voor blinden mensen kan betekenen, maar ik kan met recht zeggen dat dit heel erg veel is.
Bedevaart met de tandem naar Santiago de Compostela was geweldig
“Met de tandem naar Santiago de Compostela is iets wat wij serieus wilden realiseren. We hebben daarom 3 jaar geleden met veel enthousiasme de daad bij het woord gevoegd. Het werd -mede door de enorme kracht inspanningen van Bert- echt een onvergetelijke reis. We hebben zoveel mensen gesproken met indrukwekkende verhalen. Vooral heb ik erg genoten van de liefde en de vriendschap tijdens die schitterende tocht. We hebben er ook vaste vrienden aan overgehouden”.
Ik wilde meer mensen leren kennen en niet in een isolement terechtkomen
“Met mijn beperking wilde ik toch meer mensen leren kennen en niet in een isolement terecht komen. Ik meldde me daarom aan bij het Gemengd koor Goirle, waar ik het met de hulphond zeer naar m’n zin heb. Ook heb ik aansluiting gezocht bij het toenmalig Vrouwengilde en werd ik lid van het Platform Gehandicapten. Er was en is nog altijd een wereld te winnen op het gebied van toegankelijkheid in de openbare ruimte. Ook het zichtbaar maken van alle fysieke en sociale drempels. Op veel basisscholen in de regio ben ik gastlessen gaan geven. Later volgde een uitbreiding naar enkele middelbare scholen Avance en Yonder. Na 26 jaar is het nog steeds fijn om dit te doen en ik heb er dierbare vriendschappen aan overgehouden. Tevens ben ik lid van het “Reizigersbelang”. Daar worden belangen behartigd ten gunste van reizigers in de regiotaxi. Daarnaast ben ik vrijwilliger in het verpleeghuis. Verder ben ik negen jaar ambassadeur geweest van de KNGF- geleidehonden en ook negen jaar secretaris van het toenmalig parochiebestuur St-Jan in Goirle”.
Marjo was ook actief bij het jubileumconcert van het Gemengd Koor Goirle. Bijzonder was dat haar hulphond Kjelle in de voorstelling “Nacht in het Museum” in het cc Jan van Besouw de “rol” toebedeeld kreeg om uit een “levend” schilderij te lopen om zich daarna weer op een commando te voegen op de schoot van Marjo. Kjelle deed dat feilloos.
Tenslotte sluit Marjo Kersten haar indrukwekkend verhaal af, door op te merken:
“Als de vogels in onze Lindeboom fluiten, ben ik blij en gelukkig”.
Het is daarom niet zo vreemd dat tijdens Koningsdag 27 april j.l. burgemeester Mark van Stappershoef, namens de Koning, Marjo Kersten -als veelzijdig vrijwilligster- benoemd heeft als: Lid in de Orde van Oranje-Nassau.