Laatste bakkie na elf jaar
Na elf jaar was het op 23 mei dan echt zover: Mieke van Gorp (45), jarenlang het gezicht van het wekelijkse koffie-uurtje op basisschool Kamelot in Goirle, nam afscheid. In de teamkamer, tussen vertrouwde gezichten en rondom een sfeervol gedekte tafel, werd ze feestelijk uitgezwaaid. “Elf jaar geleden zette ik de koffie en thee zelf, inmiddels doen de conciërges dat,” vertelt Mieke, zichtbaar aangedaan door alle aandacht.
DOOR WILMA ROBBEN
Koffie met een missie
Het koffie-uurtje werd elf jaar geleden op alle basisscholen in Goirle geïntroduceerd. Een laagdrempelig initiatief om ouders met elkaar in contact te brengen. Bij Kamelot bleek het een schot in de roos. ”Je leert van elkaars ervaringen, en uiteindelijk willen we allemaal het beste voor ons kind,” zegt Christel van den Molengraaf (29), moeder van twee jonge kinderen. “In mijn eigen vriendengroep miste ik soms die uitwisseling.”
Voor Tanja van de Ven (54), afkomstig uit Berkel-Enschot, fungeerde het koffie-uurtje als een vorm van inburgering toen ze jaren geleden met haar kinderen in Goirle kwam wonen.
Ook Bregje van Gils (38) is enthousiast over het wekelijkse moment: “Ik vind het koffie-uurtje belangrijk om elkaar als ouders beter te leren kennen en de betrokkenheid met school te vergroten.”
‘Miep van de kantine’
De sfeer is informeel, met ruimte voor zowel een goed gesprek als een grap. “een paar jaar geleden noemde de leerkracht van groep 7-8, meneer Mike, me ‘Miep van de kantine’,” lacht Mieke. “Hij dacht dat ik dat erg zou vinden, maar ik vond het juist komisch. We hebben altijd veel plezier gehad hier.”
Het koffie-uurtje bood meer dan alleen een bakje troost. Er werden ook themabijeenkomsten georganiseerd, over onderwerpen als EHBO en online pesten. “In het begin zaten we op een andere plek in de school,” herinnert Mieke zich. “Soms waren we iets te gezellig. Als stille hint gingen er deuren van klaslokalen dicht.”
Een luisterend oor
Met plezier blikt Mieke terug op kleine momenten die grote indruk maakten. Zoals gebruikelijk mocht haar dochter Meike koekjes klaarleggen en met de conciërge deelde ze de gebroken exemplaren. “Haar ogen werden groot toen er een keer per ongeluk expres een heel pak koekjes op de grond viel.”
Mieke was ook vaak een steunpilaar in moeilijke tijden. Natasja Verhoeven (43) herinnert zich hoe ze na het overlijden van haar buurvrouw door Mieke werd uitgenodigd om aan te schuiven. “Dat was precies wat ik nodig had. Mieke zag dat.”
Verbindende factor
Als oudercontactfunctionaris vervulde Mieke jarenlang een brugfunctie tussen ouders en school. “Het helpt als de lijntjes met het team kort zijn,” legt ze uit. Ze zag vrijwel het hele huidige lerarenteam binnenkomen. Alleen juf Ingrid is er nog langer dan zij.
De brugfunctie wordt nu overgenomen door Anita Lemmers, die als brugfunctionaris het koffie-uurtje levend wil houden. Anita: “We zien dat het echt iets doet. Soms zijn er taalbarrières, dan helpen spelletjes of vertaalapps. Samen lachen of iets doen werkt verbindend.”
‘School voelde als thuis’
Hoewel haar eigen kinderen Max (19) en Meike (13) inmiddels zijn doorgestroomd, blijft Mieke verbonden aan Kamelot via de zogenoemde ‘rijke schooldag’. Kinderen die willen leren hoe je spullen bestickert, bewerkt met viltstiften en verf, kunnen bij haar terecht.
Toch zal haar dagelijkse aanwezigheid gemist worden. “Voor mij voelde de school als een tweede thuis,” zegt ze.
Dat sentiment wordt breed gedragen. Ouders als Femke de Krijger (33), die speciaal haar werktijden aanpaste om bij het afscheid aanwezig te kunnen zijn, en Kim Voeten (36) kwamen haar uitzwaaien. “Soms is er ook buiten een soort dagelijks koffie-uurtje,” zegt Kim lachend. “De directeur kwam wel eens met een dienblad koffie naar buiten.”
Tegenwoordig zijn ook ouders van peuters welkom bij het koffie-uurtje. Een mooi voorbeeld van hoe het initiatief blijft groeien, al zal het zonder Mieke toch een beetje anders zijn.