Nog niet zo lang geleden serveerde de 37-jarige Lorenzo de Laat kopjes koffie en thee bij Brownies&DownieS op De Hovel. Sinds ongeveer een jaar heeft hij een andere liefhebberij: golf. En hij bezit een indrukwekkende hoeveelheid talent. Twee weken geleden eindigde hij zelfs op het podium op de Special Olympics in Zandvoort.

door Matthijs Lodewijks

Een beetje spannend vindt Lorenzo het wel, dat zijn verhaal en foto binnenkort in het Goirles Belang staan. Want ook al behaalde hij recent een podiumplaats op een prominent toernooi, aan media-aandacht moet hij duidelijk nog een beetje wennen.

Een goed team

De golfer – gekleed in zijn golftenue, inclusief petje op het hoofd – is met een heel team naar het Jan van Besouw gekomen voor dit persmoment. Zijn equipe bestaat uit broer Jordi, die hem soms een verbaal zetje geeft als hij een hulplijn nodig heeft. Lorenzo heeft namelijk het syndroom van Down en dat vraagt soms om nét iets meer geduld en assistentie. Ook is zijn liefdevol observerende vader John erbij. En Peter van der Lint, zijn dubbelpartner.

Peter is lid van het Tilburgse Prise d’Eau, de golfclub die zo’n elf jaar geleden als eerste startte met special golf, golf voor mensen met een verstandelijke beperking. Hij is Lorenzo’s dubbelmaat. “Op toernooien spelen we om en om. Op de oneven holes slaat Lorenzo af, en ik op de andere.” Dat de twee een goede tandem vormen, is wel duidelijk. Half juni eindigden Lorenzo en Peter namelijk op de derde plek van het golftoernooi van de Special Olympics Nationale Spelen 2026 in Zandvoort.

Trots op zijn medaille

Lorenzo is behoorlijk trots op die prestatie. “Nadat we derde waren geworden, moest ik tijdens de prijsuitreiking op het podium gaan staan. Dat vond ik best wel eng. Ik hield Peter stevig vast om te zorgen dat ik niet viel. Daarna begonnen heel veel mensen voor ons te klappen. Dat vond ik wel mooi.” Jordi straalt als hij hoort hoe zijn broer volop nageniet van zijn eremetaal. “Die medaille hangt sinds de prijsuitreiking bijna onafgebroken aan zijn nek. Hij laat ‘m aan iedereen zien.”

Het toernooi in Zandvoort maakte diepe indruk op Lorenzo, maar ook op Jordi. “Normaal kunnen we niet zo vaak naar wedstrijden kijken. Hier konden we als familie het hele weekend bij Lorenzo zijn. Ik heb Lorenzo beter leren kennen. Want ik sliep bij hem op de kamer en ontdekte dat hij snurkt. Peter sliep in de kamer naast ons en ik weet zeker dat hij het ook hoorde. Nee, zonder gekheid: het was een schitterend weekend dat al begon met de opening op de ijsbaan in Haarlem.”

Ontroerd

Peter: “Dat had wel iets weg van een olympische openingsceremonie. Het is geweldig om die duizenden speciale sporters en hun begeleiders samen te zien. Het is ook best een klein wereldje, dus je ziet veel bekenden. Ze zijn ongelofelijk blij en gelukkig dat ze hun sport kunnen uitoefenen. Wanneer je ze ontmoet, regent het high-fives en omhelzingen. Ja, dat kan me erg ontroeren. Zó veel dankbaarheid. En ook al die belangeloze inzet van vrijwilligers en coaches is geweldig. Dat bevestigt voor mij dat er nog steeds heel veel goedheid in de wereld is.”

Golf, hockey, gitaar en het deuntje van Carnaval Festival

Het is niet zo dat Lorenzo als tiener al posters van Tiger Woods boven zijn bed had hangen. Tot een jaar geleden hield hij zich bezig met heel andere dingen dan golf. “Ik heb vroeger gebiljart en gehockeyd.” Maar hij doet meer, blijkt wel als Jordi een foto op zijn telefoon laat zien waarop de virtuoze gipsyjazzgitarist Stochelo Rosenberg Lorenzo’s gitaar signeert. “Ik speel graag gitaar en basgitaar, en luister ook veel naar muziek.”

Werken doet hij óók al. “Ik heb jaren bij Brownies&DownieS in Goirle gewerkt. Dat deed ik erg graag.” Nu werkt hij bij ’t Benkske in Loon op Zand, een vergelijkbaar concept. Wat hij daar het leukste vindt? “Bij de kassa staat een fooienpot en daar stoppen mensen weleens geld in. Van de opbrengst zijn we pas met het hele team naar de Efteling geweest. Ik ben onder meer in Carnaval Festival geweest. Mooi, maar dat deuntje zat wel de rest van de dag in mijn hoofd.”

Sneuvelend stucwerk

Lorenzo heeft duidelijk plezier in de dingen die hij doet. Maar wanneer het aan tafel over golf gaat, gaan zijn ogen nog nét iets meer twinkelen. Vooral in putten is hij goed. Jordi weet wel hoe dat komt. “Hij heeft een trainingsopstelling op zijn kamer waarmee hij kan putten. Dat gaat steeds beter. Soms komt er wel wat stucwerk van de muur, maar dat is dan maar zo. Hij zou het liefst een paar tees in de vloer prikken en het afslaan oefenen, maar dan ben ik bang dat er ramen sneuvelen.” Zijn lange halen moet Lorenzo dus maar bewaren voor tijdens de trainingen en toernooien.

Half juli is het laatste toernooi voor de zomerstop. Die weken moet Lorenzo zien te overbruggen zonder golf, zijn grote passie. Het zal wel even afkicken worden. “Zaterdag train ik altijd en dat is de leukste dag van de week. Ik hoop dat ik nog heel lang mag golfen.” En het interview met het Goirles Belang? “Ik was best zenuwachtig, maar ik vond het eigenlijk heel leuk. Binnenkort ben ik een bekende Goirlenaar”, lacht hij. De pagina met zijn artikel krijgt misschien een mooi plekje op zijn kamer. Dat is meteen een goede manier om beschadigd stucwerk te maskeren.

Oh, Lorenzo wil tot slot nog wel iets gezegd hebben. “Ik speel ook piano.”