Sportgroep Gehandicapten Goirle jubileert

Al wie iets over het werk van de Sportgroep Gehandicapten wil schrijven, dient te beginnen met een diepe, respectvolle buiging voor Peter Verhoeven. In 1975 richtte hij samen met Toon Witters en Jaon Brock de sportgroep op, en tot zijn dood in 2000 was hij de spil, ja de motor ervan. Peter werkte op de vliegbasis Gilze-Rijen. Hij kreeg er hulp van allerlei luchtvaarttechnici bij het ontwerpen en bouwen van hulpmiddelen voor de sportbeoefening door zwaar-gehandicapten. Ook in Goirle kreeg hij veel medewerking. Het initiatief groeide uit tot een belangrijke voorziening voor gehandicapten die veel goodwill verwierf in ons dorp en daarbuiten.

door: Norbert de Vries

Dit zijn enkele namen

Ik zit aan tafel met Marianne van Iersel (voorzitter en al 37 jaar actief voor de sportgroep), met Els Brekelmans (al 34 jaar actief), en met Marcel Konings (secretaris en al 20 jaar actief). Helaas was penningmeester Frans Moonen (sinds 1993 aan de sportgroep verbonden) verhinderd.

Vijftig jaar geschiedenis, en dan komen er heel wat namen langs. Ik kan ze niet allemaal noemen, maar Frans van Riel en zijn echtgenote Annie van Riel-Schraven mag ik in geen geval onvermeld laten.Ook namen van de vaste groep der sporters worden genoemd: Erik van Delden, Miranda Joosten, Fiona Tieleman en Marie-Louise van de Sande doen al bijna vanaf het begin mee. Datzelfde geldt voor Ronald van Kollenburg, en zijn naam wordt veelal in één adem genoemd met die van Thomas Borgers. Thomas is overleden, maar Ronald doet nog steeds mee.

Veranderingen

In de loop der tijd is er wel het een en ander veranderd. In de eerste fase waren het vooral de bewoners van het Verpleeghuis St. Elisabeth die deelnamen aan de sportactiviteiten. Het Goirlese verpleeghuis richtte zich in die jaren onder meer op de jongere gehandicapten, en onderscheidde zich hiermee van de meeste andere verpleeghuizen. Voor deze (relatief) jongere groep patiënten (of ‘cliënten’, zoals dat tegenwoordig heet) was er behoefte aan activiteiten ook buiten het verpleeghuis. En die werden ook mettertijd ontwikkeld. De sportgroep is daarvan een voorbeeld, zoals ook het initiatief om te komen tot een eigen zwembad voor de gehandicapten. In die tijd werd jaarlijks een ‘Nacht van de Naastenliefde’ georganiseerd waarvan de opbrengst bestemd was voor de gehandicaptensport.

Marianne: ‘In de hoogtijdagen van de sportgroep telden we veertig deelnemers; een enkeling was thuiswonend, een paar kwamen er uit Tilburg (Piusoord), maar het merendeel bestond uit bewoners van het Verpleeghuis St. Elisabeth. We hadden in die tijd nog een eigen bus om hen van en naar sporthal De Haspel te vervoeren. Momenteel hebben we vijftien deelnemers, waarvan er nog slechts vijf uit het verpleeghuis komen. Velen van de oorspronkelijke groep zijn inmiddels overleden. Nu vormt het Goirlese Thomashuis met negen deelnemers de grootste groep.’

Steun

Marcel: ‘De sportgroep heeft altijd veel steun mogen ontvangen. De gemeente heeft ons werk altijd mogelijk gemaakt door de huur van de Haspel via de jaarlijks toegekende subsidie te voldoen. Maar de steun kwam niet alleen uit Goirle. Een belangrijke, regelmatige sponsor was de Stichting Tilburgse Najaarscompetitie. Of incidentele donaties, zoals bij de opheffing van de Golfclub Villa Blanca, of van de RABO Bank. Of bedrijven als Stokkermans. Of het Annetje van Puijenbroek Fonds. Onze jaarlijkse uitstapjes, waar de sporters elke keer van hebben genoten, konden wij door deze donaties realiseren.’

En Els vult aan: ‘En toen burgemeester Van de Wildenberg een activiteit organiseerde voor alle burgemeesters van ons land. De opbrengst daarvan was voor het goede doel, en dat doel waren wij: tienduizend gulden! Daarmee konden we toen een groot luchtkussen aanschaffen.’

Toch enige zorg

Marianne: ‘Het werk voor de sportgroep is fijn, het is heerlijk om te doen omdat je ziet en hoort hoe belangrijk het gevonden wordt door de gehandicapten. Niet alleen het sportief bezig zijn, maar ook het sociale contact. De nieuwe situatie met de mensen van het Thomashuis geeft weer nieuwe dynamiek. Maar we moeten ook vaststellen, dat het bestuur en de meeste begeleiders al aardig op leeftijd zijn gekomen. De jongste is 47 jaar. We zoeken dus jongeren die met ons mee willen doen.’

Viering

Els: ‘Maar eerst gaan we het jubileum vieren, en wel op 17 mei. Dit jaar geen uitstapje als in andere jaren, maar een feestmiddag in de Commanderie met oud-Hollandse spellen.’

Waardering

De Sportgroep Gehandicapten is inmiddels een instituut, ontstaan uit een uniek initiatief. In ons land waren er twee, in Goirle en Epe, maar alleen Goirle bestaat nog. Het is een heel bijzondere stichting die bijvoorbeeld haar eigen vrijwilligers opleidt. Want werken met deze groepen vergt wel enige aanpassing van de vrijwilliger. Annie van Riel-Schraven verwoordt dat treffend in het portret van haar dat in het boek ‘Goirle in 200 portretten 1803-2003’ is geschreven: ‘Gehandicapten zijn, buiten hun handicap, normale mensen die serieus genomen wensen te worden. Je moet ze aankijken. Je moet geduld hebben. Niet weglopen als je niet meteen begrijpt wat iemand wil zeggen. Ja, en het gebeurt wel eens dat iemand overgeeft. Geeft niet. Nergens aan denken en opruimen. De beloning is die ogen die schitteren van blijdschap en dankbaarheid. Daar kan niets tegenop.’